20 



Toen Dhosomoeko berigt kreeg van de lan- 

 ding van Romo, was hij zeer droefgeestig. 

 Aangezien Sinto hem geene wederliefde toe- 

 droeg, zoo nam hij toevlugt tot eene list, 

 ten einde haar eenmaal tot het besluit te 

 doen overgaan, om aan zijne wenschen te 

 voldoen. Hij beval, namelijk, om twee krijgs- 

 gevangen gemaakte schoone jongelingen om- 

 tebrengen, en derzelver hoofden bij Sinto te 

 brengen, en voor die van Romo en Laksmono 

 te doen doorgaan. Dhosomoeko kwam kort 

 daarop ook bij haar> en liet haar de hoofden 

 zien; doch Sinto, die bij het eerste gezigt 

 dier hoofden zeer ontsteld was, en een luiden 

 gil gaf, instede van tot het gewenschte 

 besluit te komen, verzocht den koning, om 

 haar aan Romo op te offeren, door haar van 

 het leven te berooven. — De koning stelde al 

 zijne welsprekendheid in het werk, om Sinto's 

 hart te winnen, doch vruchteloos; zij bleef even 

 standvastig, waarop hij zich van haar verwij- 

 derde, en niets onbeproefd liet, om een mid- 

 del uit te vinden, ten einde Sinto's hart voor 

 hem te openen , en tevens de magt des 

 aannaderenden vijands te fnuiken. Intusschen 

 was SiNTO in de meening, dat Romo wezenlijk 

 gedood was, en besloot zich te verbranden; 

 doch Tridjotho hield haar tegen, en begaf 



