19 



en verstandiger in zijne gesprekken dan de Sultan. Hij informeert zich zeer naar Europe- 

 sclie gewoonten, vooral met betrekking tot- en de inrigtingen op- Java, die ik hem in 

 het schittrendst licht voorstelde, en daarbij vrome wenschen deed voor de verbetering van 

 den Bimaschen toestand. 



Na deze noodzakelijke bezoeken te hebben afgelegd, hield ik mij ijverig bezig met toe- 

 bereidselen voor mijne reis te maken. Eerst wierf ik eenen burger, den heer Beth, vroeger 

 klerk op Bima, als reismakker, onderhandelaar en tolk aan. Zijn vader is vroeger resident 

 van Bima geweest. Beth zelf heeft het geheele land doorgereisd, spreekt het Bimaneeseh 

 zeer goed en verstaat ook iets van de taal van Soembawa. Verder is hij iemand van een 

 zeer vreedzaam karakter, die zeer goed met de inboorlingen weet om te gaan. Ik beloofde 

 hem f SO — zilver, als ook dat ik hem en zijn' jongen op reis vrijhouden, en hem na- 

 derhand , wanneer ik over zijne diensten tevreden was, een geschenk geven zou; — ook 

 zijn' kok nam ik aan. — Mijn vertrek bepaalde ik op den 28sten Julij. Dientengevolge had 

 de gezaghebber brieven vooruitgezonden, en dien van den Gouverneur van Celebes naar San- 

 gar laten brengen. 



Den 27sten overviel mij echter weder de koorts en den Uiden Augustus een' mijner be- 

 dienden, zoodat ik mijn vertrek tot den 3den Augustus uitstellen moest. Dien dag vertrok 

 ik echter des morgens om h uur en reed den achtergrond van Bima op. 



In het eerste dorp Belo werden wij, volgens oude gewoonte, «feestelijk" ontvangen. De 

 plegtigheid, die daarbij plaats had, herhaalde zich naderhand bijna in ieder dorp, zoodat 

 ik ze hier voor de eerste en laatste maal zal beschrijven. 



Op eenigen afstand van het dorp wachtten mij eenige menschen van het dorp met jonge 

 kokosnoten op, die zij mijn gevolg aanboden, om daaruit te drinken. Voor het dorp zelf 

 verbeidden ons de dorpshoofden en meest alle inwoners. De priester hield het paard vast- 

 kleefde onder het prevelen van eenige formulieren drie schijfjes van gember-wortel op het 

 voorhoofd en de wangen, — strooide toen gewijde ketan (kleverige rijst) over manen paard, — 

 en bood nog eenen ketel met gewijd water aan, waarmede men zich het voorhoofd en de 

 handen moest wasschen, en waarin men tot wedergroet een piaster, een' zilveren gulden of 

 oude dubbeltjes laat vallen. 



Hierop hield het hoofd eene lange Bimanesche begroetings-rede, waarvan ik natuurlijk niets 

 begreep, en in welke voor de eer van het bezoek bedankt en de zegen des hemels voor 

 den bezoeker werd afgesmeekt. Nu werd ik door het dorp geleid, terwijl twee menschen 

 liet paard bij den teugel voortleidden. 



Op den achtergrond der baai reden wij door eene alluviale vlakte, die bij springvloeden 

 gedeeltelijk onder water staat, doch toen droog lag. Geen boom verspreidde hier scha- 

 duw, — geen grasscheutje vertoonde een spoor van groen. De grond was met eene dunne 

 zoutkorst bedekt, die de zonnestralen met verdubbelde kracht terugkaatste. De hitte was 

 buitendien op deze eentoonige vlakte onverdragelijk. 



Nadat wij den heuvel overgetrokken en een weinig in het groote dorp Silah gerust had- 

 den, vervolgden wij onzen weg tot aan het dorp Denah, waar wij bleven overnachten. 



Den 4den Augustus reisden wij tot Dompo. Men heeft hier op reis de grootste moeite 

 met koelies. Alles, wat getransporteerd moet worden, gaat met paarden en buffels, naast 



