8 



iels dat ons geen bevreemding baren kan, als men bedenkt, wat groote waarde en heilig- 

 heid de Inlanders aan beschreven steenen hechten. — 



Van Bandjar-neyara in de Banjoemaas ontvingen wij, door vriendelijke tusschenkomst van 

 den Resident en Adsistent- Resident aldaar, een' teer geschonden steen, met eene inscriptie, 

 welke door den tijd en den moedwil der menschen veel geleden heeft. Nogtans heeft die 

 inscriptie groote waarde, en zulks om den vorm der letters, die tot het oudste karakter der 

 Kawi-letters behoort en het naast aansluit aan het oude Nagari- of Sanskrit- schrift. In dit 

 opzigt komt de inscriptie van den steen van Bandjar-negara overeen met die van eenige andere 

 steenen uit de Kadoe en van elders, die in ons muséum reeds voorbande zijn, zoowel als met 

 de inscriptien van steenen uit Pekalongan, met die van Batoe-toelies te Buitenzorg , en met 

 die van Kewali bij Raitles. Nogtans heeft onze tegenwoordige inscriptie veel bij de laatst- 

 genoemden vooruit, dewijl ze, ofschoon zeer geschonden, hare letters vrij duidelijk ver- 

 toont, en veel beter zal te ontcijferen zijn dan b. v. die -van een' steen uit de Kadoe, 

 welke eveneens met eigenlij k-S anshritische letters beschreven is, en, voor zoover we weten, 

 de eenigste is, die bet jaartal draagt van Sakd 1038, (of 1116 na Christus), in echt- 

 Sanskrit- karakter uitgehouwen, — alsmede ook beter dan die van een' steen van Singapoera, welke 

 desgelijks den oudsten vorm van Kawi-schri ft heeft, doch geheel onleesbaar is. Uit het Jour- 

 nal of the Asiatic Society of Bengal (Julij 1848. Plate IV) weten we, dat de inscriptien 

 van eenige steenen uit de provincie Wellesleij met die van onzen steen, wat het oude Ka- 

 w;*-karakter betreft, geheel overeenkomt. 



Te gelijk met den zoo even bedoelden steen, ontvingen we nog uit de Banjoemaas eenige 

 Goud- en Zilverwerken, die ons van wege de Regering ter beoordeeling werden toegezonden, 

 met aanbod en vrijlating om ze, naar bevind van zaken, al of niet in ons muséum op te 

 nemen. Deze voorwerpen , diep uit den grond opgedolven, bestonden in eenige munten, gou- 

 den en zilveren armbanden en ving er ring en , en het onderzoek, dat we daarnaar hebben 

 ingesteld, komt hierop neder: De ringen en armbanden zijn niet als antiquiteiten te be- 

 schouwen, en de Arabesken , die er op gevonden worden , verraden den Mahomedaan- 

 schen invloed , die alle zinnebeeldige figuren, vooral die welke op de veel -goden- 

 dienst duiden, door allerlei zinledige en phantastische teekenen verdrongen heeft. Ook de 

 bewerking dier artikelen is grof en zonder kunst, en wordt door vele dergelijken op Bah 

 verre overtroffen. Er is een drievoudig -gespleten vingerring bij, gelijkende op die, welke ook 

 op Bali voorkomen, en uit een dikke streng gouds bestaan, die twee- a driemaal om den 

 vinger gewonden wordt, Doch de onze is zoo naauw, dat hij niet kan gedragen zijn en 

 zijne beteekenis derhalve duister is. Het paar zilveren glangs of armbanden heeft de ge- 

 daante van slangen, doch de oogen, bek en overige leden of deelen des ligchaams schijnen er 

 eerst later in uitgesneden te zijn. Ook de kop der slangen is te klein , en gelijkt niet op 

 de half-mythologische drakenkoppen der _#wc£oe-godsdienst. Van de 8 munten, die tot de 

 collectie uit de Banjoemaas behooren en werkelijk antiquarische waarde hebben, bezitten wij 

 reeds eenige exemplaren in ons Kabinet, die met de bedoelde 8 munten volkomen overeen- 

 stemmen. Er is op de buitenzijde dier munten een Symbool aangebragt, dat wel iets heeft 

 van een Kandelaar, of liever Kumbha of bloempot, waaruit een Lotus oprijst, doch eigen- 

 lijk onkenbaar is. Wij weten dat in den Hindoe-tijd de Symbolen der heerschende Gods- 



