21 



huis ingeruimd en ingerigt, waar ik ook een tafel en twee stoelen , geschenken uit de tij- 

 den der Kompagnie, vond, welke hier te lande artikelen van ongehoorde weelde zijn. Eet- 

 waren werden er bij bakken vol aangebragt, bestaande in geiten, herten en karbouwen, 

 die voor mij gcslagt waren. Zooals gewoonlijk, deelde ik hier weder dezelfde geschenken 

 onder de koelies, wachters en bedienden uit. 



Den h*den Augustus maakte ik, in gezelschap van den Sultan, een' toer naar de in het zui- 

 den gelegene baai van Tjempie , waar vroeger parels werden gevischt. De Sultan liet ook 

 voor mij visschen. Wij vingen schelpen genoeg, maar zonder parels, daar zij allen nog 

 veel te jong waren. Na het visschen werd er op den terugtogt nog gejaagd. Het was een 

 vrolijk gezigt die honderden half- naak te menschen in den wilde te zien rennen, gezeten op klei- 

 ne, doch moedige en sterke paarden, om het wild na te zetten. Vrolijk juichte het ge- 

 volg om ons heen, vooral toen wij onzen intogt in Dompo deden. Dit gejuich of liever 

 dit schelle gillen is eene eerbewijzing, die alleen aan geachte gasten te beurt valt. 



Des avonds bragt de Sultan mij nogmaals een bezoek, en toonde mij zilveren en gouden 

 buikplaten, die zijn oud-oom van de Oost-Indische Kompagnie tot belooning voor zijne ge- 

 trouwe diensten ten geschenke had gekregen. Zij zijn rijks-ornamenten geworden, worden 

 met eerbied bewaard, en met eerbiedige schroomvalligheid vertoond. 



Den 6den Augustus trok ik het dal door, waardoor de rivier van Dompo naar beneden 

 vloeit. Het voert naar een schoon doch verlaten bergland, waar nog tegenwoordig rijstvel- 

 den en waterleidingen zijn, die eens door de nu uitgewekene of uitgestorvene inwoners wer- 

 den aangelegd. 



's Avonds ontving ik nog een officieel bezoek van den Sultan en de rijksgrooten. De Radja- 

 Bitjara, een stok-oud man, die geen Maleisch spreekt, vroeg mij in zijne toespraak, of 

 ik tevreden was geweest over de toebercidselen , die men voor mijne aankomst had gemaakt; 

 waarop ik hem in de hartelijkste bewoordingen bedankte. Den 7den Augustus vertrok ik 

 vroegtijdig naar Sangar. De weg liep ove** het gebergte Doro (Sirih), en dan aan gene zij- 

 de over heuvelachtig land, meestal met allang -allang begroeid. 



Eerst laat kwam ik te Sangar , dat vroeger aan het strand lag, doch tegenwoordig in 

 den achtergrond van een smal en diep dal gelegen is. Er wonen 40 — 50 familien bij el- 

 kander, welke zich voor eenige jaren eerst hebben verzameld en de geheele bevolking 

 van het rijk uitmaken. De vorst, een dertienjarige knaap, woout nog te Gembé in het 

 rijk van Bima. Men was bezig een huis voor hem te bouwen, zoodat hij zich nog in dit 

 jaar voor goed te midden zijner onderdanen zal nederzetten. 



Mijn plan was voornamelijk om, van Sangar uitgaande, (daar dit de naaste nog bewoonde 

 plaats aan den berg is), den Tambora te beklimmen. Het geheele rijk had haast geene be- 

 volking genoeg, om de voor den togt benoodigde menschen te zamen te kunnen brengen. 

 Den 8sten bragt ik door op de heuvelen, die het dal omringen, terwijl in het dorp de 

 toebercidselen voor de berg-beklimming gemaakt werden. Deze zal ik hier echter niet be- 

 schrijven, maar in het hoofdstuk, waarin ik alles denk bijeen te brengen, wat ik vanden 

 berg Tambora gehoord, gelezen en zelf gezien heb. 



Den lSden Augustus kwam ik van mijnen togt naar den berg terug, en vertoefde den 

 l-4den nog in het dorp en zijne omstreken. In Sangar worden de zaken door den radja, 



