23 



welijks drie uur breed is. Matla is door palissaden en een' wal omringd , en een lief dorp 

 door een bijzonder goed slag van meuschen bewoond, die mij buitengemeen vriendelijk ont- 

 vingen en behandelden. In de nabijheid lag het oude Malta, dat vroeger door de zeeroo- 

 vers overvallen en geplunderd werd. Ik bleef er een' nacht over en trok den 18den Augus- 

 tus verder naar Ampang , eene groote en eveneens bevestigde kampong op een uur af- 

 stands van de baai van dien naam. De weg liep tot in de nabijheid van Ampang op en 

 neer door een digt gebladerd bosch, dat in dezen tijd van bet jaar eene groole zeldzaam- 

 heid en een verkwikkend genot is. Slechts in de onmiddellijke nabijheid van Ampang treft 

 men weder de stoffige verdorde vlakte aan, die het best met den naam van woestijn be- 

 stempeld kan worden. De grond was zoo droog, dat hij met duizcnde spleten, ter breed- 

 te van eene hand, doorsneden was. In Ampang woont een soort van onderkoning, Deo, 

 Kroija genaamd, die onder den Sultan van Soembaica staat. Hij schijnt een ordelijk, 

 dienstvaardig mensch te zijn, die tot middernacht bij mij bleef en alles deed om mij 

 genoegen te verschaffen. 



Vóór het aanbreken van den dag zat ik weer te paard en trok naar Plampang , waar- 

 van bijna hetzelfde kan gezegd worden als van Ampang. De weg tusschen de twee kam- 

 pongs loopt door het eentoonigst land, dat men zich kan voorstellen. Bijna altijd is 

 men in eene smalle vlakte aan de kust, die zoo hoog met aseh bedekt is. dat de paarden 

 er tot aan de knieën inzakken. De oosten-wind drijft de asch in groote wolken voor zich uit, 

 zoodat men zijnen voorman haast niet zien kan, en menschen en dieren verschrikkelijk 

 van de hitte, de stof en natuurlijk ook van den dorst lijden. De Brang Rea , dat is: de 

 groote rivier, was geheel droog. Het water verliest zich in het land. De koelies maak- 

 ten halt, groeven diepe gaten in het zand, in welke zij na eenige oogenblikken op den 

 bodem water vonden. Het hoofd van Plampang heet Dea Ngampo, en maakte lang zulk 

 eenen gunstigen indruk niet als Dea Kroija. Het kostte eenige moeite, om de noodige 

 hulp van hem te erlangen. Dj volgende dag bragt mij tot Lopokh. Het land is misschien 

 nog treuriger, dan dat hetwelk ik 's daags te voren had doorgetrokken. Aan den voet 

 van den Djaran Poessan strekt zich e me heuvelachtige streek uit, die, kaal en bar, geheel 

 uit overblijfselen van eenen uitgebranden vulkian bestaat. De heuvels zijn in het geheel 

 niet begroeid, en de daarop liggende zwarte sleenen door ^cen spoor van groen versierd, 

 terwijl het gras op de hellingen zoo verdord is, dat men niets dan gele halmen ziet, die 

 tusschen de vingeren gemakkelijk lot stof kunnen worden gewreven. Aan den weg vonden 

 wij hier en daar doode piarden, buffels en wilde zwijnen, die waarschijnlijk door honger 

 en dorst w.tren omgekomen. Da buffels schaarden zich hijgende onder eenige tamarinde- 

 boomen, die hier en daar verstrooid waren en nog eenige schaduw geven. Het dorp La~ 

 pio lieten wij links van den weg liggen. De onderdanen van den Sultan durven het niet 

 betreden, omdat hij met het hoofd in onmin is. 



Lopokh is een ellendig dorpje, en reeds sints langen tijd daardoor bekend, dat de in- 

 woners zich in vroegeren tijd zeer ongastvrij jegens de doortrekkenden betoond hebben. Er 

 bleef dus niets anders over, dan het noodige formeel te pressen. Eerst tegen het vallen 

 van den avond gelukte het eenen man van lageren rang, een' Poergawa van Soembawa, 

 door zijne bevelen mij te helpen. De inwoners van Lopokh stoorden zich aan hem ook niet 



