27 



Het hoofd van deze plaats voert den titel van Demmoeng Alias. Hij beschouwt zich als 

 een' onafhankelijk vorst en handelt ook als zoodanig. Hij is zeer na met den Sultan van 

 Bima verwant, en met dien van Soembawa in eeuwigdurende vijandschap. De lieden van 

 den Sultan gaven hier geen bevelen meer, maar verzochten. De brief van den Sultan 

 werd wel gelezen, maar met schouder-ophalen teruggegeven. 



De Demmoeng Alias is een oud, forsch-gebouwd man, die in zijn uiterlijk en op zijn ge- 

 zigt al de kenteekenen draagt van eenen amfioen-schuiver. Daarbij is hij een ruw en 

 onbeschaafd mensch, die in zijne manieren veel van de Balinesche grooten heeft overgenomen. 



De heeren King en Lange hebben hem eenige keeren bezocht en dadelijk aan Europesche 

 geschenken gewend. Misschien heeft het hem ook niet bevallen, dat ik niets voor hem 

 bij mij had. Dikwijls heeft men hem beschuldigd van met de roovers te heulen. Zeker 

 biedt de nabijgelegene baai, achter rotsachtige eilandjes verborgen, den roovers dikwijls 

 een veilig toevlugtsoord aan. Ook bewijst het groot getal slaven op Alias, vooral van veel 

 Papoea's, maar ook Javaansche vrouwen, dat hier veel geroofde menschen worden aangebragt. 



Den SOsten dacht ik reeds vroeg op weg te zullen zijn. Het duurde echter lang, voor- 

 dat de koelies en paarden aankwamen. De Demmoeng gaf mij ook geen' enkel man als gids 

 mede. Tegen den middag hoorde ik eerst, dat mijne goederen nog achter, in plaats van, 

 zoo als ik dacht, vooruit waren. Ik liet dadelijk halt maken en zond menschen terug, om 

 het goed op te zoeken. De koelies hadden 's morgens, nadat zij de kampong verlaten had- 

 den, regtsomkeerd gemaakt en zich verscholen, met plan om mij voor te laten gaan en mij 

 dan naderhand op hun gemak te volgen. 



Eerst liep de weg langs de kust en later weder door allerdorst en heuvelachtig land, waarop 

 men naauwelijks door de asch heen kan komen, 's Namiddags kwamen wij zeer vermoeid in 

 de groote kampong Setelok aan, die door een gebergte van de zee gescheiden wordt. 



Reeds sedert eenige dagen had ik mij koortsachtig gevoeld, en in Setelok voelde ik bepaald 

 een' aanval van koorts naderen. 



Het hoofd laat zich Datoe Setelok noemen, en is een stok-oud man. Hoe oud, weet ik 

 niet. Evenwel zeide hij mij , dat hij reeds in den Kompagnies-oorlog van de vorige eeuw (dus 

 1786) mede te velde was getrokken , en toen reeds omgang met vrouwen had gehad. 

 Dien ten gevolge moet hij ten minste 76 jaar of ouder zijn. Hij schijnt een slimme vos te 

 zijn, sprak zeer vriendelijk met mij, maar veroorzaakte mij evenwel veel moeite en verdriet. 



Toen ik namelijk den volgenden dag om koelies vroeg, zeide men mij, dat ik ze niet 

 kon krijgen, — dat het eene oude gewoonte was, om ze uit de omliggende kampongs te halen, — 

 en dat zulks binnen een of twee dagen niet mogelijk was. Nu was ik de eerste Europeaan, 

 die ooit in Setelok was geweest. Ik verklaarde dus aan het hoofd , dat ik niet wachten 

 kon of wilde, — dat er van oude gewoonten geen spraak kon wezen, daar er nog nooit 

 koelies op Setelok waren aangevraagd, — en eindelijk, dat in eene kampong van 300 huizen 

 zelfs in weinige minuten ligt 20 menschen bijeen waren te krijgen, en dat men die volstrekt 

 niet uit de bergen behoefde te halen. De Datoe scheen het met mij eens te zijn;— 's avonds hoorde 

 ik echter, dat er noch koelies noch paarden zouden komen Ik spoedde mij dus dadelijk 

 naar den Datoe, die zich in de Misigiet bevond, en er niet toe te bewegen was om die 

 te verlaten. Ik had dus met de mantries eene ernstige woordenwisseling over de zaak. De 



