35 



verhuren, daar ik er toch van den Sullan geen kon krijgen. Dit veroorzaakte nieuwe 

 beraadslagingen tusschen Sullan en rijksgrooten, van welke de een de schuld op den an- 

 der schoof. Dat, hetwelk in den tijd van 25 dagen, gemakkelijk afgedaan had kunnen 

 worden, werd nu in één' dag en natuurlijk met tegenzin en moeite en slecht gedaan. 

 Men rustte vier praauwen uit, eene groole voor mij en drie kleine voor het geleide. 



Den leden September verliet ik eindelijk de hoofdplaats Soembawa en trok met mijn goed 

 naar het strand, waar het 's nachts nog werd ingescheept. Dien dag kwamen er nog ont- 

 vlugte praauwen (Boeginesche) met de tijding, dat zij ten noorden van Poeloe Moijo, door 

 roovers-praauwen aangetast en op de vlugt waren gegaan. Men wilde mij nu overhalen, om 

 van mijne reis door de baai aftezien. Ik bleef echter bij mijn voornemen, zelfs met gevaar van 

 met de roovers slaags te zullen raken. 



De Sultan liet zich echter er niet toe bewegen, om de praauwen met goede, moedige 

 zeelieden (b. v. Boeginezen) te bemannen en te wapenen. Alles, zelfs rijst en andere levens- 

 middelen werden door den Bandar geleverd. 



Den 16den September, vroeg in den morgen, liep ik met mijne praauwen uit; hetzelfde 

 deden ook zes zwaar geladen praauwen van Makassar. Totdat wij Tandjony Menangies om 

 waren, ging alles goed. Toen wij echter de straat Salie in wilden, stak de tegenwind zoo 

 sterk op, dat wij ten zuiden van Poeloe Moijo het anker moesten laten vallen. Vóór ons 

 lagen vijf praauwen achter een rif voor anker. Zoodra zij mijne praauwen zagen , gin- 

 gen zij onder zeil en werkten met groote moeite tegen den wind op. Wij riepen eene boot 

 aan met orang ha&jós, die in de nabijheid vischten. Zij naderden ongaarne en gaven voor, 

 dat zij van Panjorang in het westen van Soembawa kwamen. In hunne booten hadden zij 

 eene groote hoeveelheid ruw nat katoen. Toen zij ons verlieten, roeiden zij met alle magt 

 naar de plaats, waar de vijf praauwen zich teruggetrokken hadden. Ik liet ballast inne- 

 men, daar mijne praauw zoo hoog op het water lag, dat zij bij elke windvlaag dreigde om 

 te slaan. Daarenboven was zij zoo lek, dat twee man elkander altijd aflosten, om het water 

 uit te hoozen. Het was dus ook niet mogelijk, om genoeg ballast in te nemen. Den vol- 

 genden morgen zochten wij verder in de baai te komen en geraakten door de straat. Toen 

 verhief zich echter de ZO. wind op nieuw, en veel sterker dan daags te voren De gemelde 

 vijf praauwen roeiden digt onder den w T al voor ons uit. Wij konden de opene zee niet hou- 

 den, en gingen bij Tandjong Ai Gajong voor anker, waar wij den geheelen dag moesten 

 blijven liggen. Ik zag de onmogelijkheid in, om met zulke praauwen en zulke menschen 

 de reis verder voort te zetten; echter keerde ik nog ongaarne naar Soembawa terug. Daarom 

 zond ik een' man aan wal, om de kampong Lapie op te zoeken, die eenige uren van het 

 strand verwijderd ligt, waar Dea Sahema vertoefde en zijn broeder woont. De eerstgenoem- 

 de was opzettelijk gekomen, om mij te Laboe Koeris op te wachten, waar hij eene jagtpar- 

 tij ter mijner eere wilde geven. 



Ik liet hem zeggen op welke plaats ik mij bevond en om hulp vragen. Intusschen zagen 

 wij op het strand tegen de rotsen eene praauw Sopie half ten onderste boven liggen. Kort 

 daarna kwamen eenige gewapende menschen aan het strand, die ik aanriep en bij mij deed 

 komen. Zij verhaalden, dat die praauw Sopie aan eenige Makassaren, die zich te Ampang 

 gevestigd hadden, toebehoorde, en met rijst, katoen en dingding geladen was geweest. Daags te 



23 sle DEEL. 13ö0. S, 



