34 



voren was zij door de vijf praauwen, die wij gezien hadden,, overvallen en genomen. Toen 

 nog lag er een lijk en eenig katoen in, dat echter van bloed doortrokken was. De vijf 

 praauwen waren dus roovers, en de orang badjo's de spionnen, die ook bij den roof hun 

 deel hadden gehad. Waarschijnlijk berigtten zij den roovers, dat onze praauwen gewapend , 

 zwaar bemand waren, en door Europeanen werden gevoerd. Daarom bleven de vijf praauwen 

 niet in de baai, maar verlieten die ten N. door de straat Batahaij en naderden op nieuw, 

 aan gene zijde (ten W.) van Poeloe Moijo , Soembawa. Daar vielen zij den Vesuvius in 

 handen, die ze op het strand joeg en vernielde. Hadden zij den staat mijner bewapening 

 en de lafhartigheid mijner Soembawasche bemanning gekend, dan zouden zij ons waarschijn- 

 lijk aangetast en ligt genomen hebben. Evenwel droegen de groote Makassaarsche praauwen, 

 die met mij Soembawa verlieten, ook het hare bij, om de roovers uit de baai te lokken. 

 Zij hadden waarschijnlijk door hunne spionnen berigten omtrent de lading en het doel der 

 reis van die praauwen ingewonnen. Zij troffen ze ten N. van Poeloe Moijo aan, raaklen 

 er mede slaags, doch konden er geene nemen, 's Nachts kwam de tijding, dat Dea Sa- 

 hema en zijn broeder Dea Aroen op den achtergrond der baai van Banga waren en mij 

 met al hun gewapend volk wachtten. Ik liet mijn goed aan land zetten en zond de praau- 

 wen naar Soembawa terug. Ik trok nu naar het land Lapie , waar Dea Aroen woont. De 

 weg derwaarts voert altijd door met asch bedekte vlakten, die met doornachlige struiken 

 en slinger-planten begroeid zijn, of tusschen heuvels van vulkanische gesteenten, waar de 

 paarden zich op de scherpe rotsen naauweüjks op de been kunnen houden. Nergens is er zoet 

 water te vinden,— zelfs de rivier van Lapie is droog, en moeten de menschen, om water te 

 vinden, diepe gaten in de bedding graven. 



Ik liet den broeders van mijnen hospes mijn' reis mikroskoop zien; het zien van een luis 

 hierdoor baarde hun de meeste verwondering. 



Ik zond eene boodschap naar Dea Ngampo te Plampang , en verzocht hem koelies en paar- 

 den voor mij op Brang Rea gereed te houden, ten einde regt door naar Ampang te kunnen 

 gaan, zonder den grooten omweg over Plampang te moeten maken. Hij liet mij trotsch 

 antwoorden, dat de Rea Ranga van Soembawa hem had verboden, om mij builen de ne- 

 gorij te helpen, en dat, als ik koelies wilde hebben, ik mij derwaarts moest begeven om ze 

 zelven te halen. Dea Sahema was over dit antwoord zoo verbitterd, dat hij mij voorsloeg, om 

 zijne lieden te verzamelen en te wapenen, Plampang te overvallen en den Dea Ngampo te 

 tuchtigen. Ik bevredigde hem echter en merkte hem op, dat ik niet was gpkomen om 

 krijg te voeren, en verzocht hem daarbij om mij met zijne koelies tot Ampang voort te 

 helpen, hetwelk hij dadelijk inwilligde. Op zijn verzoek stelde ik hem nog een getuigschrift 

 ter hand, inhoudende, dat hij mij vriendelijk ontvangen en zich zoo lang, als ik op Soem- 

 bawa geweest was, als een' opregt vriend van het Gouvernement had doen kennen. Deze 

 soerat tjap zal wel op de kinderen en kindskinderen overgaan. 



Den 19den September vertrok ik vroegtijdig van Lapie. Ik liet mijn goed regt door 



langs Laboe koelong tot aan Brang Rea brengen. Toen laadde ik mijne geweren en reed, 



slechts door twee mijner jongens en een' bediende van Dea Sahema vergezeld, naar Plampang. 



In galop reed ik daar door de poort binnen. Het schijnt, dut de weerspannigheid van 



den Dea reeds bekend was en men er de gevolgen van afwachtte, want vrouwen en kinde- 



