35 



ren vlugtten in het veld. Ik liet Dea Ngampo roepen, die spoedig te voorschijn kwam 

 onder honderden van buigingen en omgeven door wel honderd gewapenden. Ik behandelde 

 hem zeer bedaard en beleefd. Op mijne vraag, waarom hij den vorigen dag zulk een ant- 

 woord had gegeven, ontkende hij eerst geheel, — verontschuldigde zich toen met de oude ge- 

 woonte en misverstand, en eindelijk met gebrek aan tijd om de koelies zoo spoedig bijeen 

 te krijgen. Ik zag hem strak aan, trok mijn horologie uit den zak, (het was half tien), 

 en zeide hem: » als er om elf uur geen 80 man en 7 paarden het dorp verlaten hebben 

 en naar Brang Rea op weg zijn, dan verklaar ik hier luid, ten aanhoore van al de uwen, 

 dat gij geen vriend van het Gouvernement zijt, en zal ik den Gouverneur van Celebes en 

 den grootcn heer te Batavia verhalen, welk een ellendeling gij zijt." De Dea beefde over 

 het geheele ligchaam, en al zijne getrouwen met hem. Stotterend bad hij om vergiffenis; 

 alles, wat ik verlangde, zou geschieden. Eenige minuten later waren koelies en paarden 

 op de been. Zijstonden reeds klaar, maar hij had heter werkelijk maar op aan laten komen, 

 om te zien, of ik den moed had ze te komen halen. Nu werd hij zoo mak als een lam,— 

 onthaalde mij, en deed mij met al zijne mantries uitgeleide tot Brang Rea, waar hij een 

 groot middagmaal liet aanrigten. Om één uur kwamen mijne goederen met de koelies van 

 Dea Sahema, welke juichend afscheid van mij namen en vertrokken. Ook van Dea Ngampo 

 scheidde ik als vriend. 



Eerst na zons-ondergang bereikten wij Ampang. Hier verzocht ik op nieuw den Dea Kroija 

 om praauwen, om toch de reis door de baai voort te zetten. Hij wilde ze mij niet geven, 

 daar hij voor mij de roovers vreesde. Eerst toen ik hem schriftelijk verklaarde, dat het 

 mijne eigene begeerte was en dut hij das, in geval van ongelukken, onschuldig en niet ver- 

 antwoordelijk was, willigde hij mijn verzoek in. 



Den 20slen vertoefde ik te Ampang en in de omstreken, en reed 's avonds naar het, op zoo 

 wat een uur afstands gelegen, strand, waar ik mij inscheepte. De menschen en goederen wer- 

 den op twee praauwen en twee kleine sampangs verdeeld. Eerst laat kwam alles in orde, en 

 roeiden wij in helderen maneschijn onder het gebergte achter Poeloe Ra kiet door , tot zoo wat 

 voor de opening van Lahoe Kowanko , — wendden toen en zeilden door inde baai van Gempo , 

 die in het gebied van Dompo ligt, waar wij ook den Sisten des voormiddags gelukkig aan- 

 kwamen, en waar ik den nieuwen gezaghebber, den heer Sapteno , aantrof, die op reis naar 

 Soembawa was om geïnstalleerd te worden. Ik was regt blijde, dat ik het rijk van Soem- 

 bawa uit, en van alle onaangenaamheden bevrijd was. 



§ 6. Togt naar en door Bima. Terugkeer naar Makassar. 



Den 22sten des morgens vroeg verschrikte ons eene hevige aardbeving. Ik trok denzelfden 

 dag nog naar Dompo, waar mij de Sultan met de oude hartelijkheid ontving. Den 23sten 

 kwam hij mij met al zijne rijksgrooten bezoeken. Hij vroeg mij of ik brieven voor den 

 Gouverneur van Makassar en het Gouvernement voor hem mede wilde nemen, in welke hij 

 vroeg om eenige stukken geschut , geweren en amunitien. Hij wilde gaarne het bedrag met 

 sappanhout, en, als men ze vinden kon, ook met remonte-paarden betalen. 



Ik beloofde hem niet alleen den brief te zullen medenemen , maar ook zijn verzoek bij gele- 



