57 



de bevelen van Bitnet aan. Den volgenden morgen kon ik geen' wegwijzer, noch paarden, 

 noch een geleide vinden. Het werd laat en ik gaf, daartoe gedwongen, de reis naar G. Preica 

 op, en keerde nog denzelfden dag naar Bima terug, waar ik op den namiddag van den 

 25sten September , na een afzijn van 54 dagen, terugkeerde, niet zonder echter op Belo even- 

 eens ecne weigering van hulp ondervonden te hebben. 



Ik liet dadelijk aan den Sultan kennis geven van alles wat er in zijn land op mijne te- 

 rugreis was voorgevallen, beklaagde mij ten ernstigste en verlangde, dat hij de schuldigen 

 zou bestraffen. Het bleek dat hij , als altijd, vóór het amfioenschuiven de noodige bevelen 

 had gegeven. Zijne mantries, — waardige dienaren van zulk ecnen heer, — ontvingen de 

 bevelen, gingen eerst opium-schuiven , sliepen den volgenden dag door, en vergaten gedu- 

 rende twee dagen den last van den Sultan te volbrengen. Zoo iets behoort in Bima tot de 

 clagelijksche voorvallen. Bij mijn eerstvolgend bezoek maakte ik den Sultan er oplettend 

 op, hoe ongelukkig zulk eene verregaande nalatigheid voor zijn land was. Hij gaf mij volko- 

 men gelijk, en rookte toen even als vroeger door, en zijne ondergeschikten met hem, en 

 alles werd vergeten. Men zond naar den G. Prewa , om de voormelde erts voor mij te ha- 

 len. Men bragt mij witte steenen (opal). 



Ten einde in Bima niet meer ziek te worden, besloot ik slechts zoo lang te blijven, 

 als mijne verzameling en mijn journaal zouden vereisehen. De Heer Beth werd ziek, en ver- 

 klaarde dat hij zulk eenen vermoeijenden logt niet meer mede kon maken. Ik zocht daarom 

 eenen jongeren geleider. 



Reeds den 28sten kreeg ik weder eene kleine aanmaning van koorts. Desniettegenstaande 

 maakte ik de reis naar Sapie. Ditmaal stonden de koelies overal klaar, behalve in een en- 

 kel dorp, waar het weder moeite kostte. Ik had ook mantries van den Sultan mede, welke 

 mij overal helpen en bijstaan moesten. In ieder dorp, al was het slechts een kwartier ver, 

 moesten de koelies verwisseld worden. Om niet te veel tijd te verliezen, liet ik het alleen 

 daar toe, waar de menschen reeds aan den weg wachtten en dadelijk door konden gaan. Ik 

 trok het lieve, goed - bebouwde en sterk-bevolkte dal van Bima door, tot aan den voet 

 van het plateau op den berg Waha, op welken ik om vier uur aankwam en ontbeet. 



Men trekt nu lang over onvruchtbare kale heuvelen, tot men aan gene zijde in hei oosten 

 in het dal van Sapie komt, dat mede goed bebouwd is. Tegen twee uur kwam ik te Sapie, 

 welligt het grootste dorp van het land, aan. Ik werd zeer goed ontvangen en in de groote 

 overoude en donkere «Roemah kompanie" gehuisvest. 



Den lsten October verliet ik, vergezeld van meer dan 40 gewapenden, reeds om 4 uur Sapie. 

 Dit was voor de zeeroovers, die zich somwijlen in de baai, waar wij doorkwamen, ophouden. 

 Wij trokken om de hellingen van het gebergte Maria, welke in de zee uitloopen, en gin- 

 gen nu eens over hooge bergruggen, dan eens rondom baaijen, die er tusschen ver- 

 borgen liggen. Wij hielden rust aan de bronnen van Loka , en naderhand aan de rivier van 

 Tenge. Hier zouden wij den nacht moeten doorbrengen, daar er verderop geen water meer 

 te vinden was. Het was echter pas 1 uur. Ik vroeg daarom aan de koelies, of zij nog ver- 

 der wilden of konden, en dat ik, naarmate zij zulks verlangden, gaan of blijven zou. Een- 

 stemmig antwoordden zij, dat zij tot Wiera wilden doorgaan. Wij braken dus op en door- 

 trokken eene drooge, slechts zelden door boomen beschaduwde, grasvlakte, waar eene onge- 



