123 



Van buiten onder het dak zijn nog dikwijls kippen-hokken aangebvagt. Stallen voor paar- 

 den, buffels of geiten kent en heeft men niet. Buiten de woningen ziet men ook nog de 

 kleine rijst-huisjes, even zoo talrijk en eveneens ingerigt als op Java. De missigiet staat 

 meest midden in het dorp. De huizen van de dorpsbestuurders onderscheiden zich meest in 

 het geheel niet, of alleen door hunne grootte. De slechtste huizen hebben dikwijls ook, in 

 plaats van bamboezen muren, muren van de bladscheden van den pinang-boom (d. i. van 

 oepie). Ieder jong paar, dat in den echt treedt, bouwt zich eerst een nieuw huis, het- 

 welk zoo lang dient als het niet uiteenvalt, of als het nog hersteld kan worden. Al 

 het huisraad bestaat uit eenige potten, pannen, manden, spin- en weefgereedschappen. 

 Tafels, stoelen en bedsteden zijn onbekend. Het bed ligt op den grond en bestaat slechts 

 uit eenige matten en een hoofdkussen, of bij rijkere lieden ook uit eene dikke matras, met 

 onechte katoen (kapok) gevuld, en vele op elkander gestapelde hoofd-kussens en lijf-kussens, en 

 heeft ook somtijds gordijnen. Veel hoofd-kussens zijn een teeken van rij kdom, ook wel 

 van eerbewijzing voor den gast. Aan de beide einden zijn zij dikwijls met klatergoud ver- 

 sierd. Hot volk is zeer eenvoudig, ja armoedig gekleed. De kleeding wordt meest uit gro- 

 ve katoenen-stoffen vervaardigd, die of rood en wit, of blaauw en wit gestreept, of geruit 

 zijn. Hij, die fijnere kleederen draagt, heeft ze van stoffen, die van Saleijer of van 

 Makasser aangebragt worden. Bij feestelijke gelegenheden kleeden de mannen zich geheel 

 zoo als de Boeginezen of Makassaren, en zij, die bij den Sultan worden toegelaten, zooals de ade- 

 lijken aan de hoven van Goa en Bonie. De gemeene man draagt in het dagelijksche leven 

 niets dan zijnen hoofddoek, een grove sarong en een korte broek, die tot onder de knieën 

 reikt. Zooals ik reeds vroeger gezegd heb, dragen ook alle vrouwen broeken van denzelfden 

 vorm als de mannen, maar iets korter. Gewoonlijk zijn ze van grof doek gemaakt, dat 

 wit en blaauw gestreept is. Hierover wordt eene lange sarong gedragen. De meeste vrouwen 

 trekken, wanneer zij uitgaan, een badjoe van donkere kleur aan, dat meestal denzelfden 

 vorm heeft als dat der Makassaarsche vrouwen. — De wapenen der Bimanezen zijn lansen 

 en krissen, eveneens gemaakt als de Boeginesche. De kris wordt door een' breeden dikken 

 band om het lijf vastgehouden. De lansen zijn in oorlogstijd met vederen versierd. 



Daar de mannen zich bij hunne wapen-dansen nog algemeen van het schild bedienen, ver- 

 moed ik, dat in vroegere lijden het schild algemeen was en het gebruik daarvan later is afgeschaft. 



Geweren en geschut hebben zij weinig en weten er dus ook niet vaardig mede om te gaan. 

 In den krijg dient ook een gedeelte der mannen te paard. Draadpantsers, zooals de Makassaren en 

 Boeginezen, draagt men niet. De ruiters hebben of in het geheel geen' zadel, of zitten maar 

 op een kussen, — in het geheel geen' toom, of in plaats daarvan een stuk rotlan of ook een' 

 korten strik door den mond van het paard. 



Wanneer de vrouwen uitrijden, zitten zij op een dik en zeer groot kussen van bijna 4 vierk. 

 voeten oppervlakte, en meest twee aan twee. 



Eene lievelings - bezigheid van de mannen is de jagt. Er worden groote jaglen te paard 

 gehouden. De herten en wilde buffels worden met lansen gestoken, en niet, zoo als op Ce- 

 lehes, met den strop gevangen. Buitendien vangt men deze dieren nog met netten en in 

 kuilen. De wilde kippen worden bij voorkeur bij maneschijn opgezocht, als zij op de tak- 

 ken van lage boomen zitten te slapen. Men slaat ze dan met bamboezen en houten stokken 



