125 



liever »een Dewa houden." Het duurt dikwijls vele dagen , gedurende welken de zieken van 

 tijd tot tijd door toover-formulieren bezworen en geplaagd worden. Een doekoen of wónder- 

 doktor der inboorlingen heet op Bima: Sandroi. De zieken behandelt hij voornamelijk door 

 bespuwing, besmering, bezweringen en dergelijke, terwijl de aanbidding van en offeranden 

 aan de krokodillen ook wonderkrachtige geneesmiddelen zijn. 



Om weder tot de feesten terug te keeren, —zij zijn altijd van muzijk en dans vergezeld. 

 De muzijk is zeer eenvoudig. De instrumenten zijn geen andere dan gongs en trommen. 

 Gammelangs en anklongs, even als op Java, kent men niet. 



Ofschoon er op Bima wel publieke vrouwen zijn, vindt men er echter geen publieke 

 danseressen. De dans is een algemeen vermaak, dat echter alleen door de ongetrouwden 

 wordt uitgeoefend. Alle klassen, van de zonen en dochteren van den vorst af tot aan die 

 van den gemeenen man toe, nemen hieraan deel; de dans wordt door Bimanesche of Ma- 

 kassaarsche en soms ook door Soembawaresche, en altijd zeer eentoonige, gezangen begeleid. 

 Hij w r ordt geheel op dezelfde wijze uitgevoerd als in het zuidelijke Celebes. Meest dansen 

 er 9 of 16 jongelingen of meisjes te zamen, — de jongste eerst, en vervolgens de oudste. Allen 

 zijn zij op hun best en zeer zedig gekleed. 



Op de feesten van de armere klassen danst er ook wel een persoon alleen, en zingt of maakt 

 er potsen bij. Somtijds voeren de jongelingen twee aan twee of vier aan vier eenen wapen- 

 dans uit, die in een spiegelgevecht met schild, lans en kris eindigt, en eene zeer vreedzame 

 vertooning maakt, omdat alle bewegingen op de maat van de langzame muzijk geschieden. — 



Over de opvoeding valt haast niets te zeggen, daar de kinderen opgroeijen zooals hunne 

 physieke ontwikkeling zulks medebrengt, zonder dat iemand zich over de ontwikkeling van 

 hun verstand bekommert. De kinderen leeren van zei ven eenige gebeden en gezangen, die 

 zij van de ouderen afluisteren, van buiten. Alleen de rijkeren worden in het lezen en schrij- 

 ven , maar meer van het Makassaarsch dan van het Maleisch, onderligt. 



De kinderen der Christenen gaan sedert '2 jaren ook op school, sints er een schoolmeester 

 op eene bezoldiging van f \ o 's maands is aangesteld. Zij leeren Hollandsch en Maleisch lezen 

 en schrijven, de laatste taal alleen met Latijnsch karakter; — of ook het rekenen en de gods- 

 dienst een gedeelte van het onderligt uitmaken, weet ik niet. Het getal der scholieren be- 

 droeg, toen ik op Bima was, ongeveer tien. 



Wanneer er te Bima onder het volk een huwelijk gesloten wordt, moet de jongeling aan 

 de ouders van de bruid een' bruidschat betalen, die voor eene slavin 22, voor eene vrije 

 vrouw 44 , en voor een meisje uit den adelijken stand 88 realen bedraagt. De betaling ge- 

 schiedt in goederen, zeer zelden in geld, en bestaat uit rijst, kleedingstukken, geiten, buffels, 

 paarden en was, waarbij deze goederen tot zeer hooge prijzen worden aangerekend, zoodat 

 het bedrag van den bruidschat onder zijne nominale waarde staat. 



Bij sterfgevallen erven alleen de aanverwanten, en niet de vorsten, zooals bij de Balinezen. 

 Zonen en dochteren deelen gelijk op. Zijn er geen^ dan erven ook de bloedverwanten in 

 de zij- of opgaande linie. De weduwe erft een gelijk aandeel als een zoon of dochter. — Daar 

 ik al deze mededeelingen slechts van burgers op Bima heb, zou ik er zelf geen onbepaald 

 vertrouwen in stellen. 



