129 



zweep voor zich uit, terwijl hij riep: » bidden moet gij, honden!" — «gij moet bidden." 



Op Padjo en op Blange vindt men zulke bekeerden; gene bedienen zich van den messigiet 

 van Dena, deze van dien van Silah. De bekeering bestaat voornamelijk daarin, dat deze 

 Mahomedanen nu hoofddoeken dragen ; alleen heimelijk varkens-vleesch en andere lekkernijen 

 gebruiken, en hunnen steenen Nahi: Mohammad, in plaats van als vroeger. Deiva, noemen. 



Jaarlijks op de eerste nieuwe maan, nadat de rijstoogst is afgeloopen, houden de orang 

 Dongo een groot feest, radjoe genaamd. Eenige dagen van te voren bindt men de honden 

 vast, die uithongeren moeten, om naderhand des te ijveriger te jagen. Is de dag aange- 

 broken, dan wordt er een zwarte hond {radjoe genaamd, van waar de naam van het feest,) 

 rondom het dorp gevoerd en gezweept. Vervolgens trekt alles uit, oud en jong, mannen 

 en vrouwen, naar het afgelegenste gebergte. Niemand mag te huis blijven. Geen mensch 

 sluit echter zijn huis. In het gebergte wordt nu drie dagen lang gejaagd. Alles, wat maar 

 gevangen kan worden, wordt opgegeten. Er mag echter geen wild geschoten worden. Men 

 zeide mij te Bima , dat gedurende de feestdagen allen naakt waren. Geen mensch uit de 

 vlakte waagt zich op dien tijd in het gebergte. De vrouwen en kinderen houden zich be- 

 zig met korte draden zamen te knoopen, om daaruit naderhand stoffen te weven. 



Deze draden zijn de korte einden van het weefsel, die men in de vlakte inruilt of 

 inkoopt. Na drie dagen trekt het volk weer naar het dorp terug, kleedt zich op zijn best 

 aan, en daalt den vierden dag af naar de zee. De overblijfselen van de feestmalen in 

 het gebergte worden medegenomen en in zee geworpen. Waarschijnlijk is dit een offer. 

 Men zingt, danst, maakt muzijk en trekt 's avonds weder naar het gebergte terug. Hier- 

 mede is het feest afgeloopen. Echter blijven de bewoners van de kleine gehuchten nog 

 eenige dagen in de groote dorpen, waartoe zij behooren. 



Veelwijverij is veroorloofd; echter hebben de meeste mannen slechts ééne vrouw. 

 Bij een huwelijk betaalt de bruidegom ook een' bruidschat. Er bestaat geen vaste taks 

 voor, even als in de vlakte. De hoogste bruidschat beloopt c. c. 50 realen. Wanneer ie- 

 mand sterft, verdeelen al de achtergeblevenen de nalatenschap in gelijke deelen; de afge- 

 storvene krijgt ook zijn deel. Van dit deel van den afgestorvene wordt al het brandbare 

 verbrand, en alles, wat niet brandbaar is, krijgt hij mede in het graf, terwijl al het levende 

 geslagt wordt. De doodmalen duren zoo lang, totdat het geheele erfdeel van den afgestor- 

 vene (paarden, buffels, geiten en honden) op is. 



In het Z. O. gebergte van Bima wordt er dadelijk bij liet begin der dood-feesten onder 

 den blooten hemel een buffel geslagt; om het doode dier wordt eene heining gemaakt, en 

 het blijft zoolang liggen, totdat al het overige is opgegeten. Dan eerst gebruikt men, als een 

 heerlijk nageregt en als het lekkerste beetje, den verrotten buffel met al zijne wormen. 



In het W. van Bima maakt men voor de lijken een' diepen ronden kuil. Hierin wordt 

 de doode gelegd,— men geeft hem zijn erfdeel mede, — en dekt het graf met ecnen platten 

 steen toe. Ik heb zelf eenige van zulke graven gezien. In het Z. O. van Bima daarentegen 

 wordt er een groote lonthar-boom geveld. Van den stam houwt men een stuk af, iets 

 langer dan het lijk, splijt het in tweeën en holt het uit. In dezen hollen stam legt men 

 den doode, bindt de twee helften vast te zamen en zet dan den afgestorvene zoo in de 

 wildernis. Over deze wonderlijke doodkist maakt men nog een dek van lonthar-bladeren, 



2S ste deel. 18S0. 11 



