153 



Den 9den Augustus braken wij 's morgens ten 6 uren op, ongeveer -40 mannen sterk-, zoo- 

 veel als Sang ar kon leveren. De stemming der gidsen was niet zeer vrolijk. Zij dachten 

 hun verderf te gemoet te gaan. De priester van Koempassie zegende ons bij de afreis. 



Wij volgden de rivier door het enge dal naar beneden tot aan de baai van Sangar of Be- 

 lomboe, waar wij tegen 8 uur aankwamen. Wij wendden toen naar het W. en trokken langs 

 het strand door cene treurige wildernis, nu eens over rotsachtige met groote steenen be- 

 dekte heuvelen, dan eens over den achtergrond van kleine baaijen onder de schaduw van 

 vele ZontfAar-palmen. Om 11 uren kwamen wij aan een beekje en aan de verborgen baai 

 van Bioe. Wij maakten toen halt. Hier houden zich dikwijls de zeeroovers op, en hou- 

 wen veel lonthar-boomen om, van welke zij de vruchten eten en het hout voor hunne praau- 

 wen gebruiken. Eenige oude Djamboe- en Manga-boomen duiden aan, dat hier in vroege- 

 re tijden een dorp gestaan heeft. In deze woeste vlakte tieren nu geheele wouden van Dja- 

 rak-kosta (Gurcas pur gans), van welke niemand de vruchten plukt en welker ontbladerde 

 takken ons overal den doortogt verhinderden, en tegen de zonnestralen niet de minste be- 

 schutting aanboden. Overal zijn talrijke sporen van herten en buffels te zien. 



Tegen den middag trokken wij verder. 



Hoe meer men naar het W. komt, zoo meer de grond met steenen bezaaid is, die 

 zoo ligt zijn, dat zij op het water drijven. Zij zijn zoo vol poriën en van zulk een 

 grof maaksel, dat men ze niet als puimsteen gebruiken kan. Hoe nader bij den berg, zoo 

 grooter deze steenen worden; soms maakten zij den paarden het voortgaan zeer moeijelijk en 

 gevaarlijk. Wij vonden ze hier van 8 — h voelen in diameter. — Tegen 2 uren kwamen 

 wij op Tampoer okh aan. Tk vond er eene der schoonste bronnen, die ik ooit gezien heb. 

 Zij springt met een' sterken straal kort bij het strand tusschen de rotsen uit, en heeft eene 

 tamelijk groote oppervlakte van het klaarste water, waarmede wij ons door een bad en 

 door het te drinken verftischfen. Hier sloegen wij ons nachtleger onder een groep van oude 

 eerwaardige tamarinde-boomen op. Huizen, hooge rotsen en stukken van den Tambora lagen 

 als ruïnen van een reuzen-gebouw om ons heen, en vormden natuurlijke als het ware le- 

 gerplaatsen, waarin wij om het vuur gelegerd waren. Hier vulden wij al onze vaten met 

 water, daar er hoogerop niet meer te vinden was. Ik liet eenige mannen als wachten bij 

 de paarden achter, daar wij er slechts weinigen verder medenemen konden. 



Op den lOden Augustus verlieten wij Tampoerokh en trokken vroegtijdig verder west- 

 waarts. De streek werd al treuriger en wilder, en de rotsblokken lagen als hooge muren 

 achter elkander. Het rijden daarover nam zeer veel tijd weg en was zeer gevaarlijk, want 

 dikwijls waren er tusschen de rotsen gaten, die door asch en gras bedekt waren, en waar- 

 in de paarden zakten en met de voeten bleven steken. Tusschen de rotsen waren ontel- 

 bare wegen, die de sporen droegen van door herten en buffels bezocht te worden. Hier en 

 daar zagen wij kudden van deze dieren ruslig weiden. Zij lieten zich door ons, wanneer 

 wij niet al te na kwamen, niet storen. Behalve eenige oude tamarinde-boomen zagen wij 

 slechts doornstruiken en slinger- pi anten op en tegen de rotsen, die zich daaraan eerst sedert 

 de uitbarsting vastgehecht hebben. 



Van boomsoorten vond ik haast alleen verscheidene soorten van Alstonia , die hier voor» 

 namelijk welig schijnen te tieren. Zeldzamer zag men jonge Kellor-hoomm (Morin ja) en 



23 s(e deei. 1ÖS0. 20 



