154 



Melia, die hier vermoedelijk ook eerst sints 1815 zijn. De Alstonia alleen prijkte met een 

 heerlijk verkwikkend groen. Circa 8 uur geraakten wij uit het gesteenle-labyrinlh ia eene 

 vlakte van afgestort zand. Om 9 uren in den morgen bevonden wij ons aan den rand van 

 de bedding eener rivier, — de bedding van een' bergstroom , die in den regenlijd van den 

 berg stroomt en even zooveel zand en steenen als water met zich voert. 



Daar, waar het water de bovenste lagen van zand, steen en asch zoo ver afgespoeld 

 heeft, dat men de oorspronkelijke rots van den berg zien kan, ontwaart men trachiet-steen. 

 Daar, waar stroomen van zoogenaamde lava d. i. rivierachtige bedden van gesteente berg- 

 af zich uitstrekken, vindt men de zoogenaamde trachietische lava, die er nu eens voos en 

 poreus, dan schuimig en glasachtig uitziet. Waarschijnlijk was dus de lava, die uit den 

 berg voortkwam , gesmolten en door de warmte gegloeide en van gedaante verander- 

 de trachiet, die, in het binnenste van den berg zelven opgelost, opgeheven en naar buiten 

 geslingerd werd. Aan gene zijde van de vermelde bedding strekte zich een breede, kale 

 stroom van vulkanische stof uit, dien wij opgingen en opwaarts vervolgden. Hij bestond 

 uit zand, asch en puimsteen, die zich tot eene harde korst zamengepakt hadden. De 

 scherpe steenen verwondden al spoedig de voeten mijner gidsen, die ik hier buitengewoon 

 opmonteren en aanzetten moest. Een man zonk van uitputting neder, en bleef alleen in 

 de treurige wildernis terug. Van hier overzag ik de geheele helling van den berg, — een 

 treurig gezigt, niets dan gras, asch, dorre struiken en zwart gesteente om mij heen. Vóór 

 mij lagen de twee heuvelen, Bongo Tabeh genaamd. Aan den rand des tops ontwaarde ik 

 eene hooge geïsoleerde rots, achter welke eene kleine vlakke plek scheen te liggen. Deze 

 rots nam ik tot doel voor mijne beklimming. Van tijd tot tijd moesten wij dwars over 

 eene spleet. De eigenlijke kloven zijn hier nog weinig uitgespoeld. Zij beginnen zich nog 

 eerst te vormen. De spleten zijn nu eens 2 of 3, dan eens 20 — 25 voeten diep. De wan- 

 den staan niet scheef, maar loodregt , en hebben van boven nog scherpe kanten. Som- 

 tijds hingen de wanden onder eenen kleinen hoek over de spleten heen. Met der tijd zul- 

 len deze overhangende deelen instorten, — de spleten zullen breeder, — de wanden schuins en 

 minder steil worden, — en dan zal de helling over het algemeen het uiterlijk aannemen van 

 oudere vulkanen op Java, d. i. talrijke ribben en daar tusschen liggende kloven zullen straals- 

 gewijs naar alle kanten afloopen. De ruggen werden naar boven al smaller en smaller, — 

 de spleten dieper. Het werd gevaarlijk om te paard te blijven zitten. Ik maakte tegen den 

 middag halt onder eenen grooten Inga-hoom, en gebruikte mijn maal. De paarden zond 

 ik allen terug naar Tampoerokh. Wij bevonden ons hier juist midden tusschen de heuvelen 

 Bongo Taheh. Deze zijn merkwaardige kegelvormige kleine bergen van 1000 voeten hoogte, 

 die tegen de helling van den berg aanliggen. Op den top hebben zij beide een' tamelijk 

 diepen ketel, — vroegeren krater. Zij zijn dus zij-openingen van den berg, — vroegere eruptie- 

 kraters, die echter in 1815, wanneer men de berigten van de inboorlingen van Sangar mag 

 vertrouwen, niet in werking zijn geweest. Eenderde, op dezelfde wijze gevormde, zij-krater ligt 

 verder Z. O. lijk van den berg, in de nabijheid van Gempo. Eindelijk is ook de berg van 

 Papekat een zoodanige zij-vorming, ofschoon zij niet zoo volmaakt kegelvormig is, en er op 

 den top de nog onlangs werking aanduidende trechtervormige ketel ontbreekt. 



Om 1 uur zcltedcn wij onzen marsch voort. Wij kwamen nu in digt, bijna ondoordring- 



