155 



baar gras, uit allang-allang en glaga bestaande. Met het hakmes in de hand trok ik voor 

 op, en baande mij zelven ongeduldig den weg. Slechts zelden stond hier of daar een hooge 

 Inga-odoratissima of een Acacia. In de spleten lierden varenkruiden en Rubus. Daar 

 tusschen groeiden Ficus en Urtica. De schemering viel in, toen wij een' grooten vijge-boom 

 in een klein dal bereikten. Onder zijn digt looverdak groeide geen gras. Zijn sterke wor- 

 telen vormden beddingen, waarop wij ons vermoeid legerden en den nacht doorbragten. 

 Het was niet helder en daarom minder koud. 's Morgens om 6 uur wees de thermometer 14,5 G. 

 of 58,1 F. Een van mijne gidsen wierp den grootsten pot met water omver, hetwelk mij- 

 nen voorraad aanmerkelijk verminderde. Ik liet op deze plaats weder eenige mannen ach- 

 ter, waaronder de twee oudsten, die geen kracht meer hadden om den logt verder voort 

 te zetten. 



Den Uden Augustus brak ik 's morgens om 6 uren op. Het gras werd al hooger en 

 digter. Wij moesten twee zeer diepe spleten doortrekken, hetwelk mijne lieden zeer ver- 

 moeide. Dientengevolge verloor de heer Bkth aan gene zijde zijne krachten, en kort daarop 

 ook, in weerwil van den portwijn en de absinthe, die ik hem als lafenis toereikte, het 

 bewustzijn. Ik sleepte hem tot onder eenen boom, die er digt bij te vinden was, —liet hem 

 spijs en een flesch water achter en zet (e mijnen weg voort. Een mijner bedienden kon 

 echter ook niet verder en bleef bij den heer Beth. Ik beval hem den zakdoek van dien 

 heer als eene vlag op den boom te hijschen, om elkander beter weer te kunnen vinden. 

 Het hooge gras werd nu zeldzamer en het uitzigt vrijer. Weldra zelfs vonden wij alleen nog 

 maar planten in de berg-spleten. Wij verfrischten ons tweemaal met frambozen (Rubus Javanicus), 

 en eenmaal met de eetbare vruchten van de Urtica augustifolia. De menschen aten een' boom 

 vol van deze vruchten geheel kaal. Ik zelf wist niet dat deze vruchten eetbaar waren» De 

 dorst kwelde mij, en de overigen volgden mij met eenen geweldigen honger. 



Om 12 uren 's middags aten wij aan den voet van de laatste en steilste hoogte. Het ge- 

 zelschap was wèl te moede, en ieder schepte nieuwen moed toen men het doel nu werkelijk 

 en zoo nabij vóór zich zag. Ik rigtte mijne schreden nu naar de rots, die ik reeds aan den 

 voet des bergs tot doel had uitgekozen. Andermaal liet een koelie een kalebas met water 

 vallen, en bleef er slechts zooveel over als noodig was om eene hoogte te kunnen bepalen. 

 Toen wij de rots bereikten, zagen wij den rand des bergs nog eenige honderde schreden 

 voor ons. Onder de rots was eene soort van grot, waarin de zon maar zelden kan schijnen. 

 Ik zond een' man derwaarts om te zien of er geen water te vinden was. Hij riep ons dade- 

 lijk toe: » er druipt water." Er ging een groot gejuich op, want allen waren dorstig. 

 Allen stormden naar de bron, waarin echter naauwelijks water genoeg was om de tong 

 te bevochtigen. Men maakte gaten in den grond, om op den terugtogt water in te zame- 

 len. Welk eenen indruk deze vond op mijne gidsen maakte, laat zich naauwelijks be- 

 schrijven. Allen zagen het voor een teeken aan van Allah, dat ons geluk beloofde. Zij ga- 

 ven voor, dat ik beneden reeds had geweten dat daar water was, en dat ik mij daarom naar 

 die rots had gerigt, — dat ik een toovenaar ; een heilige, een toewan kramat was. 



Juist om 2 uren stonden wij op den top, Ik ontken niet, dat ook mij een buitengewoon 

 verheffend gevoel beving, toen ik den voet zette op den top van den in de geschiedenis eeu- 

 wig gedenkwaardigen en treurig-beroemden berg. Mijne gidsen daarentegen waren door 



