157 



Radja hitjara van Sangar , een mijner bedienden, en 12 mannen van Sangar, die niet 

 weinig Irotsch waren op het gelukken van den togt. Om drie uren verlieten wij den top. 

 Onder ons regende het uit de wolken, die den geheelen berg omhulden. Bij de rots von- 

 den wij in de galen zoo veel helder water, dat wij allen genoeg drinken en onze water- 

 vaten vullen konden. Dit vermeerderde de vrolijke stemming van den troep. Naar het N. 

 zog ik, dat de helling van den berg met bosschen bedekt was, voornamelijk met Crisuari- 

 nen. Wij zagen kort onder den top nog herten en wilde zwijnen. Hier en daar braken wij 

 de harde korst van asch door en vonden zwavel, echter in eenen zeer onzuiveren toestand. 

 Mijne begeleiders verzamelden hiervan zooveel zij konden. Zulke plaatsen zijn tegenwoordig 

 nog voelbaar warm, en, toen wij lager waren en de schemering inviel^ zagen wij duidelijk 

 een' dunnen rook opstijgen. De heer Beth en de drie man, die niet verder hadden kunnen 

 komen, waren teruggekeerd. Da nacht viel in. Ik vroeg mijnen lieden of zij onder den 

 grooten boom den nacht wilden doorbrengen, of naar het bivouak terug wilden kee- 

 ren. Zij kozen het laatste. Dit was gevaarlijk, daar wij in het hooge gras naauwelijks het 

 spoor van den weg herkennen konden. De Radja hitjara ontstak eene was-kaars , die ona 

 veel dienst bewees. Toen zij verteerd was , bleef ons niets anders over, dan de grasvlakte ach- 

 ons in brand te steken. Het vuur verlichtte ons tot aan den grooten vijgeboom, waar de 

 heer Beth en de zijnen ons wachtten en ons vrolijk verwelkomden. Waren wij bij dag terug- 

 gekeerd, dan zou het ons gemakkelijk geweest zijn, om eene menigte was te verzamelen, 

 daar wij in deze streken veel nesten van wilde bijen gezien hebben. Wij hebben slechts één 

 groot verlaten nest medegenomen, van hetwelk het was door de zon wit gebleven was. De 

 lieden onder den vijge-boom (Ficus subracemosa BI., (kondang in 't Sundan., Naa in 't Biman.) 

 hadden vier bakken vol heerlijk drinkwater, hetwelk zij gekregen hadden door de wortelen 

 en takken van dezen boom door te houwen, en het water op te vangen dat rijkelijk uit de 

 wonden vloeide. 



Den 12den namen wij vroegtijdig de terugreis aan. Wij geraakten zonder verdere voor- 

 vallen tot den Inga-boom, waarbij wij twee dagen te voren gegeten hadden. Hier wacht- 

 ten wij op de paarden, 's Middags kwamen w T ij om 12 uren aan de groote, drooge bedding 

 van de rivier aan, waar wij ons maal deden. Om half drie waren wij bij de bron Tampoe- 

 rokh terug. Ook hier werden wij door de achtergelatenen met gejuich ontvangen. Er was 

 eene nieuwe bezending van levensmiddelen van Sangar aangekomen. Eerst laat in den 

 avond kwam ook de man terug, die ons reeds den eersten dag verlaten had, en verdwaald 

 en bijna van honger, dorst en vermoeijenis omgekomen was. Wij verkwikten ons en ver- 

 vrolijkten den avond zoo goed als wij konden. Eenige der gidsen joegen op herten. 

 Hier is namelijk de beste plaats voor de jagt, daar alle wilde dieren dagelijks bij den vij- 

 ver van zoet water en de bron komen om te drinken en te baden. 



Den 13den Augustus trokken wij naar Sangar op. Toen wij de hoofdplaats Koempassie 

 naderden, liet ik de vlag waaijen en voor ons uitdragen. De geleiders zongen en reciteer- 

 den zegeliederen, die gezongen worden, wanneer het volk van Sangar uit den oorlog 

 komt. Oud en jong kwam ons te gemoet. Vele bevoelden ons, en vertrouwden hunne oo- 

 gen met, dat zij ons terug zagen. Zij hadden niet gedacht, dat wij zoo spoedig en zoo 

 frisch en gezond terugkeeren zouden. In het dorp was het groot feest. Ik deelde mijne ge- 



