jes, terwijl het bij de jongere individu's glad is. Deze omstandigheid is reden genoeg om 

 van Gaesio pinjalo geen nieuw genus te vormen., waarom ik Pinjalo typus (Bijdragen tot 

 de geneeskundige topographie van Batavia) lot het geslacht Gaesio heb teruggebragt. Caesio 

 pinjalo is overigens nog merkwaardig door de zeer geringe verlengbaarheid van den bek. 

 Aangezien echter deze verlengbaarheid bij mijne 4 soorten aanmerkelijk verschilt, zijnde zij 

 het aanmerkclijkste bij Gaesio chrysozona K. v. H. , geringer bij Caesio coerulaureus Lacép. en 

 nog geringer bij Caesio erythrogaster K. v. H. blijkt daaruit, dat daarin geen geslachtsken- 

 merk te zoeken is. 



In eene kleine verhandeling getiteld »A contribution to the knowledge of the Ichfhy logi- 

 cal fauna of Celebes" welke uiterst incorrect Ie Singapore in 18-43 in het Journal of the Indian 

 Archipelago and Eastern Asia is opgenomen , beschreef ik als een nieuw geslacht eene kleine 

 soort van Maenoïden van Makasser onder den naam van Dipterygonotus } terwijl ik de soort 

 noemde Dipterygonotus leucogrammicus. In schreef deze verhandeling te Soerabaija in Julij 

 1848 en builen het bereik van eene cenigzins volledige Ichlhyologisclie literatuur. Na mijne 

 terugkomst te Batavia in 1849 zag ik mij in de gelegenheid gesteld te raadplegen het werk 

 van J. Richardson en J. E. Gray getiteld » the Zoölogy of the voyage of H. M. S. Erebus and 

 Terror during the years 1839 to 1843, en vond in aflev. Vïï daarvan, in het licht ver- 

 schenen in 1843, eene beschrijving en afbeelding van Emmelichthys nitidus Richards., een 

 in West Australië levende visch, die blijkbaar behoort tot mijn genus Dipterygonotus. De 

 prioriteit der ontdekking van dit geslacht komt alzoo toe aan Dr. Richardson, waarom de 

 door mij voorgestelde naam zal belmoren te vervallen, alhoewel hij het voornaamste ge- 

 slachtskarakter uitdrukt en daardoor de voorkeur schijnt te verdienen boven den door den 

 ontdekker voorgestelden naam. Ik heb daarom mijnen Dipterygonotus leucogrammicus her- 

 doopt in Emmelichthys leucogrammicus. lutusschen zijn de geslachtskenmerken van Emmelich- 

 thys door den heer Ricbardson niet alle gelukkig gekozen en is door hem te veel gewigt 

 gehecht aan ondergeschikte karakters, die slechts dienen kunnen ter onderscheiding der 

 soort. Ik heb daarom eene nieuwe diagnose van het geslacht ontworpen. Mijne soort is dui- 

 delijk te onderkennen van Emmelichthys nitidus Richards. en schijnt ook veel kleiner te 

 blijven, daar het grootste mijner 8 exemplaren nog geen decimeter lang is. 



Mijne vier soorten van Gerres zijn door duidelijke kenmerken van elkander te onderschei- 

 den. Slechts een derzelve is nieuw voor de weienschap. Daar zij zich voornamelijk door 

 hare korlheid van de bekende soorten onderscheidt heb ik haar Gerres abbrevialus ge- 

 noemd. Pentaprion is een nieuw geslacht, zeer na verwant aan Gerres, waarmede het in 

 habitus, verlengbaarheid van den bek enz. overeenkomt, doch zich van de bekende gene- 

 ra der Maenoiden zeer duidelijk onderscheidende door 5 aarsvindoornen, welk kenmerk mij 

 gewigtig genoeg voorkomt om Pentaprion van Gerres te scheiden. De naam Pentaprion stel 

 ik voor om gezegd karakter in den geslachtsnaam uit te drukken, terwijl ik mijne eenige 

 species Pentaprion gerreoides heb genoemd, wegens hare overeenkomst in habitus met de 

 soorten van Gerres. Ik bezit 7 specimina, waarvan het grootste nog geen decimeter lang is. 



