4 



De op deze wijze begravenen kunnen niet in den hemel komen ; zij nemen dan allerlei gedaan- 

 ten aan; vooral schijnt het, dat de Balinezen gelooven, dat de vele honden, die half wild 

 rondzwerven, gedaanteverwisselingen van Soedroïs (van de laatste kaste) zijn; van daar, dat 

 zij bijna nooit een' hond dooden , en deze leelijke beesten zich tot ergernis van de Europea- 

 nen vreeselijk vermeerderen. Het is nu de pligt van een lid van de familie, (zoon, klein- 

 zoon enz., somtijds nog in de derde generatie, bijaldien hij rijk genoeg geworden is, om 

 eene verbranding te houden), dat hij de beenderen van al de verwanten van hen, die be- 

 graven zijn, doet uitgraven, en ze te zamen verbrand. Bij de meeste verbrandingen ziet men 

 dus een getal van lijken te zamen, ieder in eene bijzondere doodkist, waarvan er ver- 

 scheidene gewoonlijk al jaren lang onder den grond bedolven geweest zijn. In den tijd 

 van algemeene rampen, besmettelijke ziekten enz. worden alle lijken, zelfs die van vorsten, 

 begraven en niet verbrand ; het is dan niet geoorloofd eenig lijk boven den grond te be- 

 waren, dewijl in zulke tijden geen godgevallig werk ondernomen worden kan, en de in- 

 vloed der daemonen oppermagtig is. In zulken tijd wordt ook de Galoengan niet gevierd. 



Opmerkenswaardig is verder het lange bewaren van ligchamen; echter is mij gebleken, 

 dat de opgaven bij CaAWFURD (As. Researches XIII, 1S6. lnd. Arch. II, 253) over den duur 

 van den tijd der bewaring niet naauwkeurig zijn. Nader bepaald is de tijd der onzuiver- 

 heid van een huis, waarin een cadaver geweest is, zijnde die voor een' Soedra meer dan 

 eene maand, voor een' Brahmaan maar 8 dagen, en een gemiddelde tijd voor de tweede 

 en derde kaste. De lijken worden zeer verschillend, langer of korter tijd, bewaard, en de 

 dag der verbranding kan volstrekt niet door den dag van het overlijden bestemd worden. 



Er zijn lijken in Badong , die al 20 jaren bewaard worden; daarentegen werd het 

 lijk van den vorst van Gianjar reeds ruim 40 dagen na den dood verbrand. Dat echter 

 eene maand en eene week de tijd zoude zijn (Crawfurd, Hist. Ind. Arch., 244), dat 

 de ligchamen voor de verbranding bewaard moeten worden, is ook daarom onjuist, dewijl 

 niet iedere dag voor eene verbranding geschikt is; het moet een gelukkige dag zijn, en 

 om zulk eenen te verkrijgen, moeten alle goede voorleekens te zamen loopen; verder moet 

 het in de eerste helft van de maan -maand (bij toenemende maan) geschieden, en kan dus 

 bijna nooit op één en denzelfden tijdsafstand, van den dag des o verlij dens gerekend, gebeuren. 



Tot de verbranding behoort eene reeks van ceremoniën. Het ligchaam wordt onmiddellijk 

 na den dood door de nabestaanden, — en bijaldien het een vorst is, ook door de jongere 

 r&djas der bevriende staten, — gebalsemd; hiertoe gebruikt men kruiderijen, waarmede het 

 ligchaam geheel overtrokken wordt, en deze zijn bedekt op de voornaamste deelen van het lig- 

 chaam met duiten, — daarover komen kleederen, matten en een gespleten-bamboe -bekleedsel. 

 Deze soort van balseming verhindert niet, dat het ligchaam gedeeltelijk verrot; de vuilig- 

 heid, die van het ligchaam uitvloeit, wordt in een vat onder de Bale, waarop het lijk 

 rust, opgevangen en dagelijks uitgegoten. Bijaldien het lijk langeren tijd onverbrand blijft, 

 is het in 6 maanden ongeveer opgedroogd. Den geheelen tijd zijn er wachters bij het lijk, die, 

 zoo lang als er nog vuilnis uitvloeit, deze in bet genoemde vaatje opvangen; ook worden er 

 offeranden en heilig water aangebragt. In den mond h ceft het lijk een' gouden ring, die 

 van een' robijn voorzien is; deze beschermt het lijk voor den invloed der daemonen, en de 

 grootste zonde is het, zulk een' ring te stelen; — -(een geval, dat echter niet lang ge- 



