9 



driemalen rond gedraaid heeft, wordt het ligchaam langs een' daartoe gemaakten trap van het 

 bovengedeelte der Bade naar beneden gedragen, en langs een' anderen kleinen trap op naar de 

 verbrandingsplaats, waar men het in de doodkist (den leeuw of het koebeest) neerlegt; het lig- 

 chaam is dan alleen in het bamboe-bekleedsel , waarvan wij boven gesproken hebben ; de klee- 

 deren en versierselen blijven op de Bade, en worden gedeeltelijk weder te huis gebragt, 

 terwijl de rest en al de versierselen van de Bade aan het volk prijs gegeven worden, dateenen 

 ander na de verbranding plundert. Op het ligchaam schudt dan de Pandita, onder het mom- 

 pelen der Veda's, de verschillende soorten van heilig water, — eene ceremonie, die meestal 

 meer dan één uur duurt. Eindelijk, nadat al de vaatjes met heilig water geledigd zijn, 

 verlaat de Padanda de plaats, en nu ontsteken de dragers van het hout onder de beesten- 

 gedaante een vuur, dat wegens de vele vochtigheid, die op het lijk gegoten is, de- 

 zelve maar langzaam verteert. Op de houten of gemetselde grondlaag der verbrandingsplaats is 

 zand gestrooid, om het vuur niet verder om zich heen te laten grijpen. Nadat het lijk ver- 

 teerd is, worden door de wachters de beenderen vergaderd, en op de gezuiverde verbran- 

 dingsplaats neergelegd en met kleederen bedekt, waarbij ook de utensilien voor den opschik 

 en kleine offeranden gevoegd worden. Deze worden den volgenden dag wederom met 

 een' grooten stoet naar de zee gebragt en daarin geworpen, te gelijk met geld en of- 

 feranden. Vóór dat dit gebeurt, leest de Padanda nog eens op eene verhoogde toe- 

 rusting de Veda's, en gebruikt hierbij ook dikwijls de bellen, die naast hem staan. Te- 

 genover den Padanda staan rijke offeranden van alle soorten, voornamelijk ook vele 

 kleederen en geld. Deze offeranden ontvangt de Padanda. Ook wordt aan hem eene vrij 

 groote som, tot 600 gulden toe, voor de verrigting van de ceremoniën aangeboden, maar 

 de meeste priesters nemen alleen een gedeelte aan, en geven de rest aan de familie der 

 overledenen terug. Andere ceremoniën volgen na 14 dagen, na eenige maanden, en één 

 jaar na de verbranding. Bij dezelve hebben wij wederom een' optogt , zoo als bij de ver- 

 branding; er is een Bade bij, en op denzelven wordt het lijk door bloemen verbeeld; deze 

 bloemen (poespa) worden insgelijks in de zee gestort. Gedurende dezen geheelen tijd geschieden er 

 vele offeranden voor den overledene. Na de ceremonie, die één jaar na de verbranding 

 plaats grijpt, wordt de overledene als werkelijk onder de pitaval s (de schimmen) in Indra's 

 hemel opgenomen beschouwd, en heeft hij deel aan de offeranden, die aan dezen in de 

 huisterapels gebragt worden. Voorname vorsten vieren somtijds nog na verloop van eenige 

 jaren een feest tot nagedachtenis van de overledenen. 



De verbranding der weduwen heeft de aandacht der Europeanen het meest tot zich ge- 

 trokken. Men verwondert zich over het groot getal van vrouwen, dat op Bali, namelijk 

 in vroegeren tijd, op deze wijze geofferd is (Crawf. As. Res., XIII, 188); echter dient men 

 in acht te nemen, dat op Bali de Polygamie verder gaat,, dan in eenig ander land; — dat b. v. 

 de overgrootvader van radja Kassiman, vorst Ngroerah Sakti Pam'tjoetan, 500 vrouwen had; — en 

 zoo kan het ons niet verwonderen, zoo vele vrouwen te zien verbranden, te meer daar de 

 zich zelve offerende vrouwen het grootste aanzien verwerven, en de heilige geschriften, van de 

 Parvds (afdeelingen van het Mahdbharata) af gerekend, deze daad als roemwaardig en bijna 

 noodzakelijk voorstellen. Dat in Indi'è gewoonlijk maar ééne vrouw den man in den dood 

 volgt, verklaart zich zeer natuurlijk daaruit, dat zeer weinig Hindoe's meer dan ééne 



2r e deel. 1849. 2. 



