11 



200 jaren moet bestaan hebbenden die de heer Zoliingbr op Lombok waargenomen heeft (1), 

 maar waarvan mij thans geen spoor op Bali bekend is geworden. Gewoonlijk ■• zijn de 'vrou- 

 wen, die zich zelven offeren, inderdaad slavinnen; naardien zij meestal uit de vierde kas- 

 te (de Soedra's) ontsproten zijn, ten minste al dè bij wij ven; maar hare opoffering is eene 

 vrijwillige, en zij worden noch bij de Sastia,> noch bij 'de Belet door een' man aangeroerd. 

 Zij zijn van het ©ogenblik, dat zij zich gereed verklaren tot het levend verbranden /p hei- 

 lige personen; zij genieten al de eer der Pitar a's. Zij mogen niet meer den grond betre- 

 den, maar moeten altijd gedragen Wórden. Zelfs worden haar offeranden gebragt, en 

 aan al hare wenseben voldaan. Desniettemin beschouwt de opvolger van den overledene 

 zulke bij wij ven alleen als de noodige dienaressen, die zijn vader na de verbranding , ge- 

 bruiken zal. De vrouwen zelve zijn door godsdienstige denkbeelden opgewonden; eene 

 priestervrouw vergezelt haar altijd tot het oogenblik des doods, en schildert haar met gloei- 

 jende kleuren de gelukzaligheden van het leven in Swarga, het opklimmen tot eene hoogere 

 kaste, en hoe zij daardoor echte vrouwen van den overledene zullen worden. Bij deze 

 begoochelingen komt de eer en de voordeden, die de familie der vrouw van den opvolger 

 des; vorsten verwacht; de mannen der familie hebben aanspraken op bedieningen; zij wor- 

 den Dessa - hoofden , Pamb'kêls eriz. Zij zijn dan ook de eenige personen, die somtijds 

 dwangmiddelen bezigen, om de vrouwen niet terug te laten treden. Zij vergezellen het 

 slagtoffer der familie; zij onderhouden het vuur, en ligteri wel eens, bij weifeling der vrouw, 

 de plank, waarop zij boven het vuur staat, van achteren op, zoodat zij tegen haren wil 

 neerstort. Echter zijn deze gevallen zelden. De begoocheling der verbeeldingskracht en de 

 amfioen hebben de offers gewoonlijk! geheel onverschillig gemaakt, en zij springen in het 

 vuur als of het in een bad ware. i ;• • ' 



Acht dagen nat den dood van een' vorst of voornaam persoon wordt aan zijne vrouwen de 

 vraag gedaan, of er ook eenige in het Vuur volgen willen; die zich dan opgeeft, wordt 

 aangenomen, en gedurende den tijd tot de verbranding met de genoemde eerbewijzen begun- 

 stigd. Zij kan haren wil niet ligt weder veranderen; de tegenkanting van de verwanten, 

 en de schande, die zich aan haar hechten zoude, te gelijk met de priester -begoochelin- 

 gen, houden haar terug. Die vrouwen, die zich na gezegden tijd van 8 dagen zouden willen 

 melden, worden niet meer aangenomen, denkelijk om den schijn van dwang te mijden. De vrou- 

 wen, die zich tot de verbranding opgegeven hebben, voeren een heel genoegelijk leven, en 

 genieten veel meer eer, dan zij ooit in haar leven gekend hadden. Zoo is het dan ook 

 weder begrijpelijk, dat zij in den soms langen tijd tot de verbranding toe, niet van besluit 

 veranderen. .; s. ic&wac. 



Wij voegen thans iets over eene verbranding van vrouwen in Giangar mede, waarvan wij 

 ooggetuigen waren. — Den 20sten December 184-7 werd dé vorst van Gianjar Dewa Matsgis 

 verbrand; over de wijze der verbranding van het lijk hebben wij boven gesproken.. Ach- 

 ter het lijk van den vorst volgden de drie vrouwen (bijwijven), die ■Bela's werden. Zij 

 hadden een' optogt voor zich gaan-, even als het lijk: 1) Oepatjara , 2) Toja, ^Bon- 

 ten dagan. Zij waren even als hetilijk in de bovenste verdiepingen van eene Bade gezeten, 

 „, . .,., - , • . 



(1) Zie het berigt van de Hollandsche gezanten naar Gelgel, bij Criwfdrd , Ind. Arch., II, 244, volgg. 



