beschouwing blijkt het, dat ze iets ouder en ook in sommige punten naauwkeuriger 

 is dan de onze. "Wij zullen haar hier beschrijven : 



Je dharmmd hetoeprabhavd 



hetoem tesjdm Tathagato (8) hj ava 



dat tesjdnjtja jo (9) nirodha (10) evam tod 



di M alias' ramanah. 



1). Je wordt door den zamenhang geëischt; op liet gezigt zou men willen lezen ja, 

 vooral dewijl op 8 plaatsen (twee koeren in hetu, en in tesjdm) de ê door eene streep boven 

 den regel aangeduid is, hetgeen ook in het thans gebruikelijk Nagari-schrift plaats grijpt, 

 terwijl in het oudere Nagari, — vooral in dien vorm die thans voor den oudsten geldt en 

 die het eerst door James Prinsep ontcijferd is (op de Lats van Delhi, Allahabad enz.),— de 

 ê door een streepje vóór- en rakende aan den medeklinker, achter welken zij uitgesproken 

 wordt, daargesteld is. Deze vorm van e is dan in de Sanskrit-inscriptiën, van circa 1000 — 

 1100 na Chr , bijna gelijk geworden aan de thans nog gebruikelijke Javaansche taling (<*] ) 



In de inscriptie bij Grawfurd is nu de e altijd op de oude Indische wijze gegeven, en 

 dit geeft ons het regt, ook in onze inscriptie, in de eerste aks'ara, de ê in het voor den 

 medeklinker gevoegd streepje te herkennen, terwijl de overige 8 es naar een jonger voor- 

 beeld uit Indië nagemaakt schijnen te zijn ; wij zeggen nagemaakt, en mogten wel nageaapt 

 zeggen, wegens eene belagchelijke fout, waarover wij dadelijk zullen spreken. 



2). Tesjdm; zoo is het duidelijk bij Grawfurd ; op ons beeld staat sjdm te, hetgeen 

 een volslagen nonsens is, waaruit de onkunde des afschrijvers blijkt, die aksara voor ak- 

 sara naar een gegeven voorbeeld copiëerde, en uit onachtzaamheid het tweede gedeelte van een 

 woord voor het eers te geplaatst heeft. 



8). Tathagato, op het oog: Talhagatd , maar gelijk de e, door een streepje voor den 

 medeklinker, zoo wordt de ö in het oude schrift (gelijk als de taling-taroeng (*]~ 2 ) door die- 

 zelfde streep, waarbij nog een perpendiculaire neerhaal achter den letter is, daargesteld. In 

 ons voorbeeld is de streep voor den letter minder duidelijk; bij Grawfurd daarentegen ver- 

 schijnt zij. 



•4). Avadat , derde persoon sing. imperfecli van den wortel vad, spreken: hij plagt te 

 zeggen; de laatste letter t is èn bij ons èn bij Grawfurd vrij onduidelijk; echter kunnen 

 wij geen' anderen letter hieruit vormen, en voornamelijk bij Grawfurd komt het bovengedeel- 

 te wei overeen met de t in hetoem, terwijl het benedenste naar eene te onpas gemaakte her- 

 haling der oe (van hetoem) gelijkt. Er is nog optemerk-en, dat de wirdma (in het Javaansch 

 Palen of Pangkon Ij ) bij Grawfurd meer' den oud-Sanscritischen vorm, uit welken de 

 Javaansche ontstaan is, vertoont, terwijl bij ons weder een vorm verschijnt, die meer op 

 dien in het nieuwe Nagari gelijkt. 



8). Têsjdnfja; de ê is hier weder door een streepje voor aan de t uitgedrukt; de n, die 



