14 



houden door vijf versierselen boven ieder der 4 hoofden ; drie van deze versierselen, in 

 het midden en aan de uileinden, zijn van bijzondere grootte, van edelgesteenten en een 

 grooten solitair voorzien; de 2 andere versierselen regis en links van het middelste zijn roset- 

 ten; beneden de moekoeta, die verbeelden moet van metaal te zijn en twee duidelijke dubbelde 

 randen boven en beneden vertoont, ziet men uiltakkingen (Balin. Mangle-Widjaja). Een Koenda- 

 la in de langgetrokken oorbellen, buitendien een ring in het midden der oorranden ; twee haar- 

 vlechten, die over de schouders afhangen. Hara bijzonder rijk, eveneens de borstband, die 

 een rijk slot en buitendien afwisselend vierkante en ronde solitairs vertoont. Bdhoebandha 

 met een groot versiersel, welks midden een' solitair vormt. Een twee-vinger-breede band 

 vormt de Oepawita, gelijk aan den band der Balinesche priesters, dien zij buiten de eigen- 

 lijke Oepawita (van Geni tri-korrels) bij feestelijke gelegenheden dragen, en met denzelfden 

 naam als de laatste (sampat, silimpat, sawit) bestempelen. Buitendien loopt eene, tot aan 

 de knieën toe afhangende, gevlochten dunne streng over den schouder, die het eigenlijk heilig 

 Indisch snoer schijnt te verbeelden. Mekhald met een rijk slot; boven deze is de band, 

 die het kleed vasthoudt, en ook die is van een versierd slot voorzien ; daar boven komen smal- 

 le strepen, die daartoe schijnen te behooren, uit, en vallen over de mekhala heen, maar 

 zijn dan tusschen de laatste en het lijf doorgetrokken. Uiteinden van het kleed (Lintje)- , 

 Tijawat), het eene tusschen de beenen doorgetrokken, het ander een stuk op zijde afhangende. Op 

 den regterkant van het beeld in de streek der heup is een uitstekend stuk, waarmede ons beeld 

 aan een' muur of altaar schijnt te zijn gehecht geweest; op de linkerzijde is niets, wat 

 hieraan beantwoordt. Naar het uiterlijk zou men gelooven, dat het een van die beel- 

 den is, die in de grotten-tempels uit de rots zelve gehouwen zijn, en met de wanden, ge- 

 welf en voetbodem uit één stuk bestonden. Onze Brahma (?) is echter, volgens Raffles, gevonden 

 op een veld nabij den grooten tempel van Bo'ro Bo'do. (Zie R. II. p. 86. 87). 



Men heeft dit beeld voor Brahma willen verklaren: 1) omdat hij vier hoofden heeft. 

 Wij hebben al vroeger gezien bij verscheiden Siva-beelden, dat ook deze dikwijls van 4 

 hoofden voorzien zijn. (Zie deel XXI. No. 110. 115 enz); 2) omdat hij een der fraaiste 

 overblijfselen der Hindoe-oudheid op Java is. Wij gelooven juist daarom, dat het niet 

 Brahma, maar Si va is, dien wij voor ons hebben; immers nergens, noch in Indië, noch 

 op Java of Bali is Brahma de voornaamste godheid in den cultus; men vindt niet eens 

 tempels, die aan hem afzonderlijk toegewijd zijn, (eenige enkele uitzonderingen kunnen niet 

 in aanmerking komen). Het tegenwoordige beeld was wel zeker eene hoog-gewaardeer- 

 de en hoog-vereerde godheid; als zoodanig echter kennen wij voor Oud-Java alleen Siva 

 (en zijne familie). Het beeld vertoont ons de bekende attributen van de laatste godheid 

 niet, maar evenmin die van eenige andere godheid; wij laten het aan anderen over te be- 

 oordeelen, of het uiteinde des hoofdtooisels inderdaad een' Lingga voorstelt; maar is dit ver- 

 moeden de waarheid, dan is de Siva gevindiceerd. 



Het beeld is van donker trachiet; hoog van de knieën tot het uiteinde des hoofdtooisels 

 1$0,0; breedte der schouders -45,0. 



148) Irin' awindoe. Dit beeld, over welks aard wij door eene daarop staande Sanscrit-in- 

 scriplie buiten twijfel zijn, heeft eene staande houding op een halfrond voetstuk dat 



