20 



te Modjokerto. Volgens de bij de vorige beelden gemaakte beschouwingen, rekenen wij 

 het tot de latere (Madjapahitsche) kunstperiode, die eene verwantschap aanduidt met hetgeen 

 wij thans nog op Bali zien. 



155) Een klein zeer geschonden beeld, waarschijnlijk Siva, en over het algemeen tot 

 de 4 voorafgaande beelden te rekenen. Het hoofdtooisel schijnt de djatd geweest te zijn; 

 groote versierselen achter de ooren; onduidelijke oorringen. 5 op de schouders neervallende 

 lokken; de oepavita drievoudig van korrels; Tiara; een drievoudige band over den regter- 

 schouder en borst. Kleed bijna vierkant als No. 151, maar netjes bewerkt, met tambedana, 

 lintjêr, kasiha (?) ; bahoebandha , dubbelde kangkana; noepoera tot op de voeten; 4 (boven- 

 en beneden-) armen; regts-boven de tjdmara, regter-beneden-arm voor de borst gehouden, 

 de hand, benevens het daarin gehouden voorwerp, gebroken (waarschijnlijk was ook hier de lo- 

 tusbloem). Links-boven de axanwld; beneden de geschonden gadd. Prabhdoala. In plaats 

 van andere versierselen (of de trang-tedja) verheffen zich aan de zijde des ruggestuks 

 fraaije lotusbloemen, die het geheele beeld en de prabhavala insluiten. Voet- en rugge- 

 stuk gelijk bij de vorige beelden. — Het beeld is van trachiet; hoog 41,0; breedte van het 

 ruggestuk 16,0; diepte van idem 14,0. Afkomstig van Modjokerto, Het schijnt denzelfden 

 god of boetedoener, als de 4 vorigen, voortestellen (i). 



156) Siva. Staande houding. Karakter des beelds gelijk No, 151. De attributen ken- 

 schetsen het duidelijk als Siva. Hoofdtooisel nagenoeg gelijk 97; uiteinde een knoop; bree- 

 de moekoeta. Oorversierselen, oorringen, lokken gelijk No. 151. De kinbaard in eene lok 

 te zamen gedraaid op die leelijke wijze, waarop thans de priesters op Java den kinbaard 

 plegen te dragen. Hara, bahoebandha, dubbelde kangkana als 151. De Oepavita is een band, 

 die tot het benedengedeelte des kleeds afdaalt, en aan het uiteinde door een edelgesteente 

 tezamengehouden wordt. Kleed met tambedana, lintjêr, kasiha (!), mekhala; ook dit kleed 

 is nagenoeg vierkant gewerkt; echter verontschuldigen de versierselen van hetzelve den kun- 

 stenaar, meer dan dien van 151, voor het niet laten voorkomen der benedenste ledematen. 

 4 armen regts boven den trisoela; deze is echter niet aan een' staf bevestigd zoo als gewoonlijk, 

 maar aan een' buigzamen band of steel, zoodat hij eenigzins op een lotus met drie knoppen 

 gelijkt; de punten zijn echter geheel die van een' trisoela. Links-boven een mij onbekend attri- 

 buut, dat op den middelvinger der omhooggehouden hand staat; het schijnt eene omge- 

 keerde opene schelp te verbeelden (dus de sangkha) , die van vleugelachtige uitgroeijingen 

 voorzien is. De handen zijn gehouden als bij No. 151; duimen omhoog, houdende de lo- 

 tusbloem met den knop boven. Prabhavala, trang-tedja als No. 151 ; voetstuk en voeten 

 gebroken. Ruggestuk vierkant, boven afgerond met een puntig uiteinde. De bewer- 

 king staat omtrent gelijk met die van 151. De baard, oorversierselen, wijze des kleeds en 

 de trang-tedja rondom het geheele beeld doen ons ook dezen Siva tot de categorie der Madja- 

 pahit-Balinesche periode brengen. Deszelfs afkomst is, even als die der 10 voorafgaande 



(1) Acbter het beeld staat in Javaanscho cijfers het jaar g e tal 1279, gelijk aan 1357 na Chr. Ook. dit brengt ons 

 tot den tijd van Madjapahit , of kort vóór dien tijd , daar men het tot nu toe nog niet over den duur van dat 

 rijk eens is, en ook de Algomeene Geschiedenis van den heer Hagemajt daarover geen nieuw licht verspreidt. 



