naren wijten, maar daardoor verklaren, dat deze gebedensnoeren door een' band, b. v. 

 een' mëtaalring, stevig te zamen gehouden werden. Op Bali heeft deze gebeden-krans (goe- 

 doeha genitri) zulk eene verbinding niet, en zou dezelve in de houding, zoo als wij bij onze 

 beelden zien, naar beneden moeten zamenvallen. In de regter - beneden - hand de tand (dan- 

 s't'ra); inde linker-beneden-hand de batdsa(!), waaruit de god zich door middel van den snuit 

 van voedsel voorziet (alleen liet ondergedeelte van den snuit is bewaard). Achter het hoofd 

 op het ruggestuk is eene eironde prabhdvala (of tjhattra). De oogen zijn die vaneen' mensch; 

 op het voorhoofd zijn drie waterpasloopende strepen, waarschijnlijk de tilaka, het kenmerk der 

 secte. Het beeld is in zijne proportien even fraai en netjes bewerkt als de Ganesa No. 134, 

 dat ons fraaist exemplaar van de steenbeelden dier godheid uit het oostelijk Java is. Dat 

 zulk een beeld, en eenigen van gelijken trant, in het Bantamsche op het westelijkste punt 

 van Java gevonden zijn, bewijst dan, dat ook aan deze kusten zich de Hindoe-civili- 

 satie en kunsten verspreid hebben. De geschiedenis van het rijk, waar zulke oudheden ont- 

 slaan zijn, en zelfs de naam er van, zal vooreerst nog onzeker blijven; als vast kunnen wij wel stel- 

 len, dat deze overblijfselen niet aan het rijk van Padjadjaran te wijten zijn, wantalles, wat wij 

 van dat rijk overig hebben en weten, toont groote achterlijkheid in wetenschappen en kun- 

 sten aan. Ook Madjapahit's overblijfselen staan ver achter die des vroegeren tijds. Wij besluiten 

 dus, dat de overblijfselen van Tjiringin uit betrekkei ij k-ouden tijd afstammen, en dat er al vóór 

 den tijd van Padjadjaran in Bantên een Hindoerijk bestond; ook gelooven wij, (als wij eene 

 conjectuur durven uiten,) dat, terwijl in het wilde gebergte der Soenda's nog een onbeschaafd 

 op apen gelijkend volk leefde (men denke aan het vertelsel van den koning Loetong Kasa- 

 rong bij Rafïles), zich op de aanlokkende kusten Hindoe-kolonisten gevestigd en een bloeijend rijk 

 gesticht hadden, waarvan de welvaart aan den handel in straal; Sunda toeteschrij ven was. — Het 

 beeld is van trachiet ; hoog 6S,S. Breedte van het ruggestuk 31,0; diepte van het lotusbed 25,0. 



159) Doerga, staande op Mahis'asoera. Een zeer verminkt beeld. Hoofd en bovenste-linker- 

 arm gebroken. Al hetgeen te herkennen is, komt met No. 127 overeen, en wij vinden 

 ook bij deze godin dezelfde type in het westelijk en in het oostelijk Java. Het is 

 niet te bepalen of het beeld oorspronkelijk een voetstuk heeft gehad of niet; het te- 

 genwoordige vierkante voetstuk van muurwerk is uit nieuweren tijd en duidelijk er onder 

 gevoegd, om de figuur voor het neervallen te bewaren. Het oorspronkelijke ruggestuk is, 

 hoewel geschonden, aanwezig. Aan het beeld zijn te onderscheiden twee hdras (dtmabhara- 

 na en vajoehharana op Bali), een borstband, mekhala met ter zijde afhangende einden, 

 een kleed tot de enkels, fraai uitgewerkt en de ledematen uiterst kunstig wedergevende. De 

 oepavita schijnt nog over de mekhala neer te loopen, doch is niet duidelijk. Bahoeban- 

 dha, Kangkana. 8 armen, reeds aan de schouders gescheiden. Inde bovenste-regterhand de 

 overblijfselen des tjakra; in de tweede regterhand is de khadga; in de derde een trisoela, welks 

 twee buitenpunten weerhaken vormen; in de vierde de staart des buffels. Bovenste- en tweede 

 linkerhand gebroken; de derde heeft een eenigzins gekromd voorwerp vastgehouden , dat naast 

 de hand afgebroken, maar beneden aan het ruggestuk bewaard gebleven is, — naar het schijnt, 

 eene knods; in de vierde het haar van den Asoera. Prabhdvala. De buffel is zeer ver- 

 minkt; zijne ligging en horens alleen zijn duidelijk, en hebben overeenkomst met No. 127; 



