GENAAMD SÄDJARA RADJA DJAWA. 145 
dat er veel bloeds uitkwam, en dat hy 
daar dit teeken van had overgehouden : 
en vervolgens, als een wild menfch, 
door de woeftenyen was gaan omzwer- 
ven. De Vrouwe, dat hoorende, ont- 
zette zich grootelyks, en dacht, by haar 
‘zelven , zoo dat waar is, dan is myn 
Man inderdaad myn Zoon; en die ge- 
dachte bragt haar in verwarringe. (g) 
„Zy verzon er echter iets op, om van 
hem ontflaagen te worden : zeggende, 
dat alzoo hy van het geflagte der De- 
was was, hy dan ook wel zou doen, 
om eenige Godinnen uit den Hemel 
magtig te worden; ten einde zich met 
dezelve te verluftigen. Watoe Goenong 
keurde dit zeer goed, maar wel wee- 
tende, dat dit, zonder groote moeite, 
niet gefchieden kon, vergaderde hy al- 
le zyne legerbenden , en toog, daarme- 
de, hemelwaards, om zyn oogmerk te 
bereiken. (h) Zoo dra de Godinnen dat 
_vernaamen, verfchrikten zy grootelyks, 
als of zy reeds gevangen waren; en Na- 
rada 
Cg) Men ziet hier uit , dat de bloedfchande, by de allet- 
oudfte Javanen, verooordeeld en verfoeid. werd. 
(4) Hier begint de aanval van Watoe Goenong tegen de hei- 
lige Stad der Opperpriefteren. En die Stad fchynt vry fterk 
geweeft te zyn: om dat hy alle zyne legerbenden daar toe 
noodig had. | 
K 
