XXVI VERSLAG VAN DEN 



Den mensch, als geen onverschillig v 



kunnende zijn, bezielt toch voorzeker ceene 

 zucht zoo sterk, dan die eener zoo vee] mo* 

 gelijke geduurz; 1 van al. wat hem, zoo 



lang hij zelve raa^' bestaan, vergenoeging ver- 

 schalt. Hij weet dat, nevens hem zelven, met 

 uitzondering echter van zijn redelijk denkver- 

 mogen, als alleen voor de onsterflijkheid be- 

 waard, al het ondermaansche, zoomede alle 

 nienschelijk bedrijf, eenmaal een einde nemen 

 moet; en dat mitsdien het haken naar eene 

 onafgebrokene bestendigheid even zeer eene 

 dwaasheid zoude zijn, als het rekenen op eene 

 eeuwigheid van zijn menschelijk leven. Zijne 

 zucht kan derhalve alleen zijn naar eene zoo 

 veel mogelijke geduurzaamheid: en het blijft 

 hem eene innige vreugde, zich te mogen ver- 

 heugen over het nog voortdurend bestaan, zoo 

 van zich zelven , als van zijne dierbare betrek- 

 kingen; zoo dikwijls hij dan ook met de zijnen 

 zulk een belangrijk tijdvak, als da-: van een jaar, 

 heeft mogen ten einde brengen, kan hij niet 

 nalaten, met den anderen, dat tijdstip met 

 openlijke vreugde te vereeren. En ziet daar 

 het eenvoudige en ware denkbeeld van het 

 vieren van het oude e:i nieuwe jaar, mitsgaders 

 van invallende verjaardagen. 



Naarmate hij nu bovendien zich over geenc 

 drukkende wisselvalligheden behoeft te bekla- 

 gen, of naarmate zelfs eenig bedrijf, van wel- 

 ken 



