STAAT DES GEXOOTSCHAPS. XXVII 



L i aard liet ook zij, hem het zich voorge- 

 steld streelend vergenoegen mag blijven doen 

 : e ' worden, des te grooter is zijne vreugde. 



, naarmate dit bedrijf van meerder belang 

 is, en hij b^t met een goeden uitslag steeds 

 f ekroond ziet, vindt hij zich genoopt om, zoo 

 bij den dag des aanyangs kan terugdenken, den- 

 zelven aan eene feestviering toetewijden. En 

 ziel daar hcL denkbeeld, dat ons alhier te za- 

 menbrengt. 



Ja, mijne hooggeachte feestgenooten ! ons 

 pogen is immers geen ander, dan, door de 

 beoefening van kunsten en wetenschappen, het 

 algemeen nutiig te zijn. Het is de zinspreuk, 

 de banier van het Genootschap. Het kenmerkt 

 tevens het edelst gedeelte va:i liet redelijk denk- 

 vermogen des menschen, en van de groote ein- 

 den, waartoe hij, bij de beschouwing der 

 xnenschelijke maatschappij , zich voelt aange- 

 spoord, als daartoe almede zich geschapen ach- 

 de. Hij erkent, dat hij niet voor zich zel- 

 ven alleen leven kan of mag; en zijne mensch- 

 Jievendheid dringt hem om tot het algemeen 

 nut werkzaam te zijn. Het is trouwens aan 

 geene bedenking onderworpen, of er zijn altijd 

 menschen geweest, en worden er ook nog ge- 

 vonden, weike men den lof moet toezwaaijen 

 van, door hunne persoonlijke werken, voor 

 liet algemeen groot nut te hebben gesticht, en 

 der toenemende verlichting bevorderlijk te zijn 



ge- 



