12 Verhandeling over de M ethische 



De schrijver zej:t , dat wie het nuttige van 

 gemelde geschiedenis niet weet te onderschei- 

 den van het boertende of minder nuttige , ge- 

 lijk is aan eenen olifant ,. die zich met on- 

 voedzame spijzen opvult. 



Hij wil volstrekt beweren , dat zijne beschrij- 

 ving veel nuttigs en heilzaams bevat ; zulfcs 

 zegt hij niet uit eigenwaan , maar uit overtui- 

 ging , dat hij niets vermeldde, dat schadelijk 

 was te lezen ; hij erkent zijne zwakheid , doch 

 betuigt ten sterkste , dat zijne bedoelingen 

 fcuiver waren; liij is als door de geschiedenis,. 

 Welke hij schrijft weggesleept , en wil dat men 

 ze^r begeerig en gretig zijn zal, om dezelve 

 te lezen. 



De schrijver begint het geschiedverhaal met 

 I s m a Mantrie. Deze Isma Mantrie 

 (zegt hij) was beroemd in het besturen van 

 het Rijk zijns meesters; dagelijks bevredigde hij 

 deszeiis wenschen ' en vervrolijkte zijn hart , 

 strekte hem en zijn hof tot luister, was erva- 

 ren in het beleggen van raadsvergaderingen 

 van alle standen, eerbiedig en omzigtig jegens 

 alle leeraren, minzaam jegens alle kooplieden 

 en betoonde zijn medelijden en hulp aan allen , 

 die in ellende of moeijelijkheden vervielen. 



Over dezen Isma Mantrie maakt hij vol- 

 strekt geene melding meer. Maar hij gaat voort 

 en verhaalt dat een zeker Rijksbestuuraer van de 



kust 



