20 Verhandeling over de Maleische 



heeft, verspreidt, is gelijk aan de geur van roze- 

 Water. Zij begeeft zich naar de slaapplaats van 

 den Vorst, die ontwakende, niet weet wat hij ziet; 

 zij verdwijnt eensklaps, dooft de lichten uit en 

 Verbergt zich in hare schuilplaats. Dit spel her- 

 haalt zij verscheidene nachten, tot dat de Vorst 

 begint te toornen, en het paleis door zijne gram- 

 schap doet daveren, ja elk dreigt te dooden: Is^ 

 ma Jatiem werpt zich voor den Vorst, en 

 doet zijne drift bedaren ; de Vorst verhaalt hem 

 eenen droom aangaande gemelde Prinses en 

 spreekt met hem over het gebeurde. Is ma Ja- 

 tiem verhaalt hem, hoe een zeker Vorst zijnen 

 roem bezwalkte door het in drift vermoorden 

 Van eenen Rijksbestuurder, en raadt hem vervol- 

 gens, om eenigen tijd geduld te oefenen. De 

 Vorst neemt genoegen in de woorden van Isma 

 Jatiem en zij begeven zich naar binnen. De 

 Koningin zat op den vergulden troon, omringd 

 door hare staatsdochters en dienaressen ; de 

 Vorst ging nevens haar plaats nemen en zij ver- 

 toonde een stroef gelaat. Isma Jatiem ver- 

 vrolijkte hen beide, en werd door de Koningin 

 aangezien ; hierop naderde hij haar en sprak haar 

 in deze woorden volgens Oostersch gebruik aan: 

 K ó mijne .Meesteres, mijne Vorstin! ik vraag u 

 « hoogverhevene om vergeving en om goedgun- 

 « stig medelijden; indien gij, mijne Meesteres f 

 « het hart van uwen gemaal niet verteedert, wie 

 ial het doen? dewijl gij de kroon van het Hof, 



« en 



