{geschiedenis van Isma Jatiem. 37 



Het verhaal over het uiteinde van dien Vorst 

 is zoo natuurlijk en krachtig beschreven y dat 

 ik het gaarne hier in zijn geheel laat volgen , 

 ten einde hetzelve niets in waarde door eene 

 vertaling te doen verliezen. Hoe treurig en 

 droefgeestig het ook luidt, is het echter vol 

 verstand, en draagt blijken van 's Vorsten ge- 

 latenheid in zijn stervensuur ; het is woordelijk 

 van dezen inhoud met onze letters : 



« Maka Baginda pon terlaloe sakit pajah,' 



« maka fiekir Baginda r « hampirlah roepanja da- 



« « tang adjalkoe ienie, '\ maka Baginda pon 



« menjoeroh memanggil Isma Mantrie; dan 



« segala iesie Astana pon doekatjitalah ; maka 



«Isma Mantrie pon datanglah meng-adap 



« Baginda dengan doekatjitanja; dan ajer mata- 



« nja pon tjoetjor, tiejada lagi berpoetoesan ; 



« maka tietah Baginda : « wah Isma Mantrie! 



« « pada bitjaraköe ieni hampirlah pertjerejankoe 



««dengan antaramoe;" maka de-ambil tangan 



«Isma Mantrie, deboeboh Baginda kapada 



« dada Baginda, seraja depasan Baginda: « hej 



« « Isma Mantrie! pertarohkoe anakhkoe ieni 



« « kapada Toewan hamba, dan pada segala iesie 



« « astanakoe dan pada segala negrie ieni; b dj ik— 



u « bajik angkow paliharakan! djangan takhtsir, 



« « dan moewafakhatl&h dengan segala marieka 



« « ietoe sakaliën;" setelah soedah, Baginda pon 



« diejam sakotieka; tiejada chabar akan dirie- 



« nja; maka segala Radj a-Radja, dan Mantrie, 



G 5 « dan 



