Ü-eschïedsnis van Isma Jatiem. 4$ 



hetzelve : « ach mijn kind ! vrucht van mijn 

 « hart ! en straal mijner oogen , Vaar l vaarwel ! 

 « vertrouw ü zelve aan Isma Mant r ie, aan 

 « alle oude Pdjksbestuurders en aan alle Hof* 

 <( bewoners." Na dat de Vorst zulks gefcegd 

 had beval hij haar binnen te brengen. De 

 Leeraren , God- en Schriftgeleerden kwamen en 

 lazen den Khordn, terwiji Isma Ja t ie m met 

 de Legerhoofden , de vorstelijke toerustingen 

 in gereedheid bragt. Nog eenmaal riep de Vorst 

 om Isma Mantrie; hij kwam en zat digt bij 

 dcnzelven, en hield zijne voeten vast; de Vorst 

 plaatste de hand van Isma Mantrie op zij- 

 ne borst en kon niet verwerven meer woor- 

 den uit te brengen ; en in overeenstemming 

 met het raadsbesluit des Allerhoogsten keerde 

 hij naar het genaderijk Gods weder. Voor-' 

 Waar wij alle zijn uit God den Allex4ioogsten 

 en keeren tot hem terug. ïsma Jatiem wierp 

 " zich ter aarde en riep : « ach mijn Meester ! de 

 « glans van het Paleis, de luister van den Troon, 

 « de kroon van ons allen is verdwenen!" Alle 

 Koningen wierpen zich voorover en stieten hunne 

 hoofden ter aarde ; alle weenden ; het geluid 

 Van de klagende Paleisbewoners geleek naar 

 een onweder, en alle inwoners van het Rijk 

 weenden op eene plegtige wijze; de Vorsten 

 gingen naar buiten en vervaardigden een vor- 

 stelijke draagbaar met zeven verdiepingen. De 

 teide Vorstinnen weenden tot stervens toe, wier- 

 pen 



