160 He gin, voortgang , toevallen en 



voel eener zwaarte en spanning, vooral omtrent 

 liet portier (pyio?iis) van den maag. Het vocht 

 dat zij overgaven was waterachtig, meestal 

 smakeloos, helder of van eene weiachtige kleur. 

 Somtijds was het zuur, groen, donker als af- 

 treksel van thee, gemengd met slijm. In som- 

 mige doch weinige gevallen , hield de braking 

 eenige uren aan, waarbij zuivere gal ontlast werd, 

 echter was de ziekte meestal kenbaar aan de 

 afwezigheid van deze afscheiding in de inge- 

 wanden. Eenige gaven in den beginne meestal 

 het voedsel over, dat zij het laatste genuttigd 

 hadden, voor dat zij eenig waterachtig vocht 

 opgaven. Echter was dit niet altijd het geval, 

 want men heeft dikwijls, na den dood, onver- 

 teerd voedsel in den maag gevonden; dit toont 

 genoeg aan, dat dit werktuig niet in staat is, 

 *m in zijne gewone werking te volharden; de 

 hevige onleschbare dorst, die er altijd aanwe- 

 zig is, strekt zeer veel tot vermeerdering van de 

 prikkelbaarheid van den maag , want het is bijna 

 onmogelijk, om den lijder van eenen ruimen 

 dronk koud water af te houden , die zoo haast 

 dezelve nedergeslokt is, weder met eene geringe 

 hoeveelheid slijm wordt uitgebraakt. Het bra- 

 ken is een der moeijelijkste toevallen dezer 

 ziekte , houdt gewoonlijk lang aan , na dat de 

 stoelgang en kramp ten onder gebragt zijn, en 

 zelfs in gevallen die gelukkig slagen, plaagt dit 

 toeval den lijder, en houdt ziju volkomen her- 

 stel vele dagen terug, Be 



