{ i5 ) 



Tweede Stadium. 



De turgor vitalis , die tot nu toe alleen iu 

 het gezigt eenigzins verminderd was, verdwijnt 

 nu van het geheele ligchaam ; de warmte schijnt 

 zich meer en meer naar binnen te concentreren; 

 de uitwaseming houdt op , en dikwijls is de huid 

 eenige minuten tot een half uur lang als zaciit 

 zeemleder op het gevoel. Het gezigt valt in, en 

 neemt, nu eens spoediger, dan eens langzamer, 

 de reeds hoven nader omschrevene gedaante aan. 

 Velen, die in hunne gezonde dagen roode wan- 

 gen hadden, behouden daar ook nu nog eenigen 

 schijn van, hetwelk een wonderlijk contrast met 

 het overig doodsch gelaat maakt. De oogen , al- 

 hoewel in hunne holten terug gezonken , maken 

 eene geheele andere vertooning, dan bij door lang- 

 durige ziekte uitgeteerde en stervende menschen; 

 zij zien er veel eer uit als menschen, die eenige 

 nachten buitensporig geleefd en niet geslapen 

 hebben. De oogleden worden met moeite geo- 

 pend ; het oog is mat, droog of vol slijm , de 

 pupillen vernaauwd, de blik flaauw. De neus is 

 spits, blaauwachtig of geelwit; de lippen blaauw- 

 rood en droog. Achterhoofd en nek blijven 

 warm, ja worden zelfs warmer, naarmate het 

 overige ligchaam kouder wordt; ook borst en 

 rug blijven warm. 



Doch de ware focus, en de verzamelplaats van 

 alle dierlijke warmte schijnt de maagkuil te zijn, 



die 



