( i6 ) 



der niets kunnen ontlasten. Van de ontstelde werk- 

 zaamheid der huid-organen is reeds hoven gewaagd. 



Ook de respiratio lijdt aanmerkelijk. Naar 

 mate de warmte van de oppervlakte des ligchaams 

 verdwijnt, hegint de lijder gewoonlijk angst en 

 benaauwheid te gevoelen , welke hij door diepe 

 ademhalingen te kennen geeft, en tracht te over- 

 winnen. Dan dit zijn vergeefsche pogingen; angst 

 en henaauwdheid nemen toe , zelfs zóó , dat de- 

 zelve bij vele lijders het voornaamste en meest 

 pijnigend verschijnsel worden. Een gevoel van 

 warmte in de horst is ook somtijds voor den lij- 

 der zeer lastig: doch over werkelijke pijn hoort men 

 hem nimmer klagen. De ademhaling is meestal iets 

 langzamer dan in den gezonden toestand, en eenig- 

 zins moeijelijk. Eerst na vijf tot zeven korte adem- 

 halingen poogt de lijder eens diep in te ademen ; dit 

 gelukt echter maar gedeeltelijk, en de ingeademde 

 lucht wordt door eene zucht weder uitgestoten. 

 Door de stetoscoop neemt men slechts eene reute- 

 lende, oppervlakkige bronchial-respiratie waar, die 

 alleen met de vijfde tot de zevende inademing iets 

 dieper in de longen schijnt te dringen. De stem van 

 den lijder verandert spoedig, en wordt zacht, 

 heesch , gedempt, en eindelijk zóó, als of hij in 

 het gehe.m wenschte te spreken. Velen geven 

 eene belemmering in het strottenhoofd ais oor- 

 zaak van dit verschijnsel aan. 



Meer dan de respiratie lijdt de bloedomloop. 

 De werking van het bloedvatenstelsel is ver- 

 min- 



