( '8 ) 



men ziet dan de venae als dunne blaauwe platte 

 pen onder de huid dooi schemeren,, en ook deze 

 woiden tegen het einde van het tweede stadium 

 alleen nog op den rug van handen en voeten 

 waargenomen. Drukt men hier nu dusdanige vena 

 naar opwaarts strijkende, zoo drijlt men het daarin 

 zich bevindende hJoed uit zijne plaats , en de vena 

 blijft ledig, zoo lang men voortgaat met drukken. 

 Houdt men echter hiermede op, zoo vloeit het 

 bloed langzaam wed ^r op zijne vorige plaats 

 terug. Opent men eene groote vena, zoo kan 

 ii. en somtijds in het begin nog eenige oneer» bloed 

 aftappen, alhoewel zelden zonder veel moeite. 

 Gewonelijk spuit bij de aderlating een straal 

 bloed in eenen korten stroom uit, doch dit houdt 

 spoedig op, en alleen door allerhande handgre- 

 pen kan men nog eenig bloed uitpersen. Som- 

 wijlen kan men ook door de aanhoudendste po- 

 gingen niets als eenige droppels bloed verkrijgen. 

 Het schijnt, dat de eenmaal uitgeledigde vaten 

 zich niet weder vullen. De hoedanigheid van het 

 bioed is als volgt : het is dik en zwart, in 

 enkele gevallen met roode strepen gemengd; 

 bet vloeit moeijelijk uit de ader, en zelden langer 

 dan eenige secunden , onmiddelijk na de opening 

 der vena-y het valt zwaar in de kom, die men er 

 onder houdt, waarin het dadelijk eene naar halfop- 

 geloste gelij gelijkende hoedanigheid aanneemt, en 

 in half vloeibare klompen op elkander blijft li^en 9 

 zonder geheel in één te smelten, en zonder te 



be- 



