( 21 ) 



oorzaken nog eene vrij hevige aandoening aan 

 het zelve. 



Het gevoeJ of tas tverm ogen is vroeger ver- 

 minderd dan de andere zinnen; eer nog de han- 

 den koud worden , bestaat reeds in de vingers 

 een gevoel van doofheid ; met het toenemen der 

 ziekte vermindert de gevoeligheid van het ge- 

 heele ligchaam meer en meer, zoodat tegen het 

 einde van dit tijdperk de allerhevigste uitwen- 

 dige prikkels, als , branden met geconcentreerde 

 zuren, alleen nog eenige aandoening veroorzaken. 



Een eigenaardig gevoel van flaauwte bevangt 

 reeds vroeg het hoofd en de hersenen; weldra 

 wordt de lijder duizelig; het hoofd wordt hem 

 zwaar , en hij kan hetzelve slechts met moeite 

 omhoog houden; werkelijke hoofdpijn daarente- 

 gen heeft zelden of nimmer plaats. 



De voornaamste kwelling van den lijder is het 

 bijna onverdragelijke gevoel van groote zwakte 

 en doodelijke uitputting, gepaard met volstrekte 

 slapeloosheid. Over niets klaagt de lijder meer, 

 zelfs niet over de pijnelijke krampen en den on- 

 leschbaren dorst. Mijne ziekte is alleen zwakte ; 

 ik ben al te vermoeid, om te kunnen slapen; 

 kon ik slechts een half uurtje slapen , zoo zoude 

 ik beter wezen; een weinig slaap alleen kan mij 

 helpen ; ik ben dood moede , en kan toch geen 

 oogenblikje in slaap komen; zie daar de gewone 

 klagten dezer ongelukkigen. 



Hoewel de lijders gedurende het tweede tijdperk 



be- 



