( 84 ) 



eene meer naauwkeunge en breedvoerige opgave 

 van hetgeen men hier te lande tot genezing der 

 Cholera heeft in het werk gesteld. 



Toen de Cholera in 1821 zich op Java begon 

 te vertoonen , was men reeds daarop vooibereid; 

 men wist , welke middelen men 111 Bengale en 

 op andere plaatsen tegen de ziekte hadt gebezigd ; 

 men sloeg zoo veel mogelijk denzelfden weg in. 

 Btj volbloedige menschen deed men eene of' meer 

 aderlatingen, bijaldien de pols nog voelbaar was 5 

 plaatselijke bloedontiastingen werden zelden, en 

 alleen bij bevige pijnen in den buik aangewend. 

 Daarna dienden sommige geneesheeren onmidde- 

 lijk colomel in scrupel-*/o.s£<s toe , hetwelk met 

 een drachma laudanum en pepermunt - water 

 raar beneden werd gespoeld ; anderen gebruikten 

 calomel alleen dan, wanneer de tong sterk be- 

 slagen was. Het meest werden de zoogenaamde 

 Cholera-drankjes gebruikt, mixturen, bestaande 

 ujt brandewijn , pepermunt- of cajoepoeti-oiie, 

 laudanum en aether, allen in sterke giften. In 

 den tusschentijd weid de lijder in een heet bad 

 gebragt, en naderhand mer prikkelende vochten, 

 vooral met warme arak, cajoepoeti-olie, li/ii- 

 mentum vulatile , enz. sterk gewreven; armen, 

 beenen en buik bedekte men met mostaard- 

 pappen ofspaansche vliegen. Tot drank gaf men 

 aan de lijdeis warme tbee of rijstwater met bran- 

 dewijn , en men veroorloofde bun volstrekt geene 



koude 



