( 243 ) 



Deze eenlettergrepig typus wordt liet meest- 

 t3n duidelijkst bij de Kórëêrs gehoord , waar 

 eene sterke , aan deze natie eigenaardige aspi- 

 ratie eencn schijnbaren overvloed van klinkers 

 veroorzaakt , en de woorden ongemeen rekt. 



Doch ook bij de Koreê'rs verschijnen meest- 

 al meerlettergrepige woorden , terwijl dezelve 

 fcij de Mantschoes , Sandanners , Aino's en Japan- 

 ners veellettergrepig zijn , maar door het me- 

 nigvuldig inslikken der klinkers zich dikwijls zeer 

 eenvoudig vertóonen. De woorden der bei- 

 de eerstgemelden , die rijk aan labiales zijn , 

 klinken , vermits deze zich door het opslikken 

 der klinkers dikwijls nog verdubbelen , zeer 

 hard en zwaar ; daarentegen luiden de woorden 

 der laats tgemel den , bij het gebrek aan labiales 

 en aan den scherpen klank van onze R , des 

 te zachter en vloeijendcr , en de weekste tong- 

 vallen worden gevonden , hoe meer de bewo- 

 ners der Japansche eilanden het zuiden nade- 

 ren. 



De op deze wijze aangetoonde één- of meer- 

 lettergrepige typus , zoude reeds als eene scherpe 

 grensscheiding der verwantschap der talen „de- 

 zer volken kunnen dienen ; maar vermits de 

 etymologie der Japansche taal tot nu toe als 

 geheel eigenaardig is beschouwd geworden, zoo 

 vermeen ik ook deze aan nadere vergelijkingen 

 jte moeten onderwerpen, en deze zullen, naar- 

 mate 



