goeden de hoofdpersonen zijn en blijven, zoo lang zij zich door magt van slaven 

 kunnen staande houden. 



De Radja van Taboendoeng, het hoofd van het zoogenaamd vorstenhuis, 

 waaruit de voornaamste Radja's herkomstig zijn, de Meramba-boekoel dus bij 

 uitnemendheid, is arm. Het ontbreekt hem aan magt om zich ten koste van an- 

 deren te verrijken; hij wordt niet gevreesd. 



De Radja's van Batakapédoe en van Kawangoe (Soedoe) daarentegen, die 

 door roof en moord zich hebben verrijkt, worden gevreesd en slaafs gehoor- 

 zaamd; en zoo zijn er velen. 



Er heerscht derhalve op Soemba geen ander regt dan dat van den sterkste; 

 het zijn de sterken, die de zwakken de straffen doen ondergaan. 



De eerste indruk , dien het volk op eiken vreemdeling maakt, is zeer gunstig. 



Bij een voorkomen dat over het algemeen gezondheid, kracht en wel- 

 gemaaktheid van ligchaamsbouw aanwijst, heeft de Soembanees een, wat men 

 noemt, goedig uiterlijk. 



Door ons beschermd zou hij, onder goede leiding en rechtvaardige behande- 

 ling — het lijdt geen twijfel — aan dat goedige uiterlijk ook beantwoorden. 



Hij zou goedaardig en goed, ja meer dan dat, hij zou nuttig werkzaam zijn. 



De toestand echter, onder welken hij reeds sedert jaren gebukt gaat, heeft 

 hem er toe gebragt om dat te zijn, wat hij nu is, n. 1. leugeoaar en huichelaar, 

 die vol draaijerijen zit, die nimmer is te vertrouwen en op wiens woorden geen 

 staat is te maken. 



Gastvrij jegens den hem bezoekenden vreemdeling (meer uit vrees dan uit 

 gulheid) is hij overigens "in al zijn doen en laten dom inhalig; hij taxeert zijn 

 eigen goed zoo hoog, en dat van anderen zoo laag mogelijk; vraagt, bedelt, be- 

 driegt en steelt, en is onbeschaamd nieuwsgierig. 



Hij is over het algemeen vreesachtig en zeer wantrouwend en beoordeelt 

 het karakter van anderen naar zich zelven. 



Hij weet zich onder het spreken naar alle rigtingen als een slang te kron- 

 kelen en komt als een genie in zijne soort, na vele om- en bijwegen, ten laatste 

 tot het door hem gestelde doel. 



Hij wordt een moordenaar niet alleen uit wraak of roofzucht, maar ook 

 uit lafhartige vrees voor zijnen vorst. 



Wanneer deze hem met aandrang opdraagt om iemand te vermoorden, zal 

 hij, uit vrees dat bij weigering hem zelf dat lot wacht, niet durven nalaten aan 

 dien last te gehoorzamen. 



Hij vergeet alsdan al het goede, dat hij van het slagtoffer mogt hebben 

 genoten, en houdt, zelfs onder den maaltijd met dezen, den strik gereed om hem 

 er ineê te wurgen. 



Men rekene niet op erkentelijkheid of dankbaarheid van den Soembanees, 

 want dat zijn tot nu toe in zijne taal onbekende woorden. 



