— 15 — 



gewonden lijnwaad, met het gevest vóór en nabij den regterschouder, zoodat 

 bij het slechts even opheffen van den arm de hand onmiddelijk aan het gevest slaat, 

 tot welke beweging de Soembanees dan ook al heel spoedig — men zou zeggen 

 als onwillekeurig — overgaat. 



Verder is hij tot zijne niet geringe verdediging nog voorzien van een té- 

 ming (schild), vervaardigd van in de zon gedroogde karbouwenhuid. 



Hard als een plank, rond en zeer doelmatig bewerkt, heeft het eene grootte 

 van p. m. 3 voet rij al* in doorsnede. 



In het oostelijk en midden gedeelte van het land tot en met Palmédo is elk 

 man als het ware ten allen tijde gewapend. 



Bij het doen van de kleinste uitstapjes zelfs neemt hij zijn lans mede. 



Niet alzoo te Memboro en Ketéwe (Laura). 



Daar heeft men de kabéla slechts van tijd tot tijd bij zich, en de lans 

 wordt alleen medegenomen op reizen naar afgelegene vreemde negorijen. 



De Soembanees leeft met zijne naburen niet zelden in vijandschap, hetgeen 

 hij oorlog noemt, maar zich bepaalt tot het onderling rooven van paarden, kar- 

 bouwen en zoo mogelijk ook van menschen, welke alsdan als slaven worden 

 verkocht. 



Hoewel het van tijd tot tijd wel eens gebeurt, dat zij in massa eene negorij 

 aanvallen, is dit toch minder algemeen. Liever gaan zij er toe over om ter 

 sluiks eenige weerloozen, op wie zij in getal veel vooruit hebben, te over- 

 vallen. 



Het gebeurt echter niet zelden, dat, wanneer twee verschillende familiën, 

 waarvan de hoofden kabisoe's van beteekenis zijn, met elkander oneenigheid 

 krijgen, een gevecht te voet met de lans volgt, zooals gedurende schrijver's ver- 

 blijf op Soemba reeds onderscheidene malen heeft plaats gehad. Zulk een ge- 

 vecht gaat volgenderwijze toe. 



Zij, die elkaar helpen, zijnde gewoonlijk de geheele familie (mannen) met 

 de hun toebehoorende slaven, plaatsen zich zoo digt mogelijk naast elkaar en 

 tegen over hunnen vijand. 



Gewapend met lans en schild, tracht nu elk zijne tegenpartij te treffen, 

 waarbij zeer veel wordt geschreeuwd en elkeen zijne tegenpartij toeroept, dat 

 deze het eerst moet steeken. 



De grootste rol speelt echter het schild, want de weinige stooten, welke 

 worden gedaan, komen daarop teregt of, hetgeen wel het meest gebeurt, de 

 punten der lansen bereiken dit niet eens. 



Deze gevechten eindigen gewoonlijk, zoodra een hunner, hoe ligt ook, 

 gewond wordt; deze zet het onmiddelijk op een loopen en de anderen haasten 

 zich dat voorbeeld te volgen. 



Ook gaan allen aan de haal, als een hunner valt. Doodelijk of ligt gewond, 

 hij wordt in den steek gelaten en door zijne vijanden afgemaakt. 



