— 29 — 



zonen en andere familie leden, welke dikwijls nog meer hebben dan de Radja zelf. 



Men moet, hen echter nooit over hunne paarden spreken, want dan be- 

 kruipt hen onmiddelijk de vrees, dat van hen een paard wordt verlangd of dat 

 zij ze zullen kwijt raken, op de wijze zooals zij er zijn aangekomen. 



Zij houden zich daarom dood arm, en haasten zich om u dat te doen denken 

 door dadelijk het Avoord mila (arm) te zeggen. 



Zoo als bekend is, hebben de Soemba paarden eene snee in de ooren. 

 Vraagt men waarom, dan is het antwoord, dat het de tanda, het herkennings- 

 teeken is. Daaraan is echter niet te hechten, omdat toch al die teekens bijna 

 aan elkaar gelijk zijn. 



Het zal hoogst waarschijnlijk de bedoeling zijn geweest, toen men er meê 

 begon. 



Sommigen vermeenen, dat het een gunstigen invloed heeft op het paard. 



Ziet men in Europa sommigen de paarden angliseren — den staart afhak- 

 ken — opdat het paard op een Engelsch paard gelijke; op Soemba is de ge- 

 woonte het veulen, 3 a 4 maanden oud zijnde, een stukje ter lengte van 1 a 

 P/g duim van den staart af te snijden, de wond met een gloeijend ijzer digt te 

 branden, en het haar, loopende bijna over de geheele lengte van den staart 

 met een mes weg te schrappen (scheren), doch alleen het bovenste gedeelte, niet 

 op zij. 



Vervolgens wordt de staart eenige malen langzaam, doch met kracht naar 

 boven gebogen, zoodat deze het kruis bijna raakt. 



Is het veulen van edel ras (volbloed), dan draagt het, ook zonder die be- 

 werking, den staart omhoog, doch in elk geval dient die kunstbewerking om 

 het in de hoogte dragen van den staart te bevorderen, waardoor het paard 

 ontegenzeggelijk een fraaijer voorkomen heeft. 



Beantwoordt de operatie niet voldoende aan de verwachting, dan wordt op 

 17 2 a 2 jarigen leeftijd van het paard, de punt van den staart, naar gelang die 

 weer is aangegroeid, nogmaals afgesneden en behandeld, gelijk zoo even is 

 gezegd. 



Sommigen willen weten, dat die bewerking de vurigheid of levendigheid 

 van het paard zou bevorderen. 



Het is mogelijk en zelfs waarschijnlijk; wij durven echter daaromtrent geen 

 oordeel uitbrengen. Doch, alhoewel het waar is, dat een paard vurig en levendig 

 kan zijn zonder den staart in de hoogte te dragen , zoo is het niet minder waar, 

 dat ik op Soemba nimmer een paard zag met opgeheven staart loopende, waar- 

 van kon worden gezegd, dat het lui of, beter gezegd, niet levendig was. 



Luiheid of onverschilligheid bij een aantal Soembanezen is oorzaak, dat 

 men vele paarden ziet, welke noch de ooren, noch den staart gesneden hebben. 



Een paard, dat met opgeheven staart loopt en daarbij eene gemakkelijke 

 beweging heeft, bijna schuift, veel gelijkende op den telgang, wat men noemt 



