— 81 — 



Onder die, welke ik zag aan de Noord Westkust te Laura, aan de Zuid- 

 kast te Tarimbang en in midden Soemba, zoo als in het gebergte van Laij 

 Woelan, Karita, Taboendoeng, Koeloengawa en in het Massoe-gebergte, waren 

 onderscheidene wezenlijk prachtige paarden en ook weder anderen beneden het 

 middelmatige. 



• Mijn verblijf aldaar was van te korten duur om met zekerheid er iets van 

 te durven zeggen. 



Algemeen wordt beweerd, dat de Radja van Tarimbang nog rijker aan 

 paarden zou zijn dan die van Taaimanoe of Soedoe, en deze laatsten bezitten 

 wezenlijk een schat van schoone paarden. 



Het schijnt, dat men aan de Oost- en Noord-Oostkust er meer op let voor 

 de voortteeling hooge merriepaarden te bezigen. Ook zouden de paarden aldaar 

 niet al te jong bereden worden; twee voorname punten, welke natuurlijk van 

 zeer veel invloed zijn. 



Op Kambéra worden de paarden veel te vroeg bereden. Hoe menigmalen 

 heb ik den Radja en het volle er op gewezen, dat het in het belang van den 

 groei hunner paarden is -ze niet beneden de 4 jaren oud te berijden. Doch de 

 mindere man, die slechts over weinig paarden kan beschikken, wil er zoo 

 spoedig mogelijk dienst van hebben en de Radja, zoo rijk aan paarden, acht het 

 van ondergeschikt belang, althans toont onverschillig te zijn. 



De Soembanees is een geboren paardrijder. Hij moge door zijne ongelukkige 

 bewapening als vijand niets beteekenen en bij den Boeginees achterstaan, als 

 ruiter stel ik hem echter boven alle volken in onzen archipel. 



Naar hetgeen men soms ziet bij het opvangen van karbouwen of van 

 wegrennende paarden, — over steenen, rotsen, bergen, dalen en soms langs af- 

 gronden — en bij feestspelen, zegt men onwillekeurig, dat ruiter en paard één zijn. 



Doch daarmede is dan ook alles gezegd. 



Het ontbreekt hem aan alles, wat wij verstaan onder paardenkennis ; en 

 het kan niet anders of het moet bij hen verwondering baren, dat dezelfde djara 

 daangga, door hen alleen geschikt geacht om te woi'den verkocht, omdat er 

 toch niets in zit, dat ditzelfde paard onder de leiding en behandeling van den 

 deskundigen Europeaan een geheel ander dier wordt. 



Hij is ten eenenmale onbekend met de kenteekenen des ouderdoms van het 

 paard en weet alleen, dat als de haaktanden nog niet uit zijn, het paard nog 

 jong is. 



Op de vraag naar den ouderdom van zijn paard weet de Soembanees soms 

 te zeggen, hoeveel kinderen of hoeveel oudere broeders het heeft; of weet hij 

 dat niet, dan wijst hij naar de haak-tanden zonder iets te zeggen. 



Een groot gedeelte der paarden is gedrukt. De pijnlijke en wezenlijk 

 venijnige steek van den vlieg en de onkunde en onverschilligheid van den Soem- 

 banees doet de wond dikwijls zeer groot worden. 



