— 51 — 



vrouwen, die zingende weenden of weenende zongen en naar wier duidelijk 

 verstaanbare woorden allen met de meeste aandacht luisterden. Eenigen onder 

 hen storten zelfs tranen 



Het lied behelsde een afscheid aan de achter te laten betrekkingen der bruid 

 en een afsmeken aan haren aanstaande om zacht en goed voor haar te 

 willen zijn. 



Haar hoofd was met een stuk lijnwaad bedekt, waardoor haar gezicht voor 

 iedereen verborgen bleef. 



Nadat het treurlied was afgeloopen , werd de bruid gekleed, waartoe slechts 

 eenige minuten noodig waren. 



Zij werd in aller tegenwoordigheid omhangen met zooveel kains, als zij kon 

 torschen. Ik vermeen, dat zij 6 of 7 dikke kains aanhad. 



Op een daartoe van den Radja ontvangen teeken stormden de mannen naar 

 binnen om zich van de bruid meester te maken ; wat echter niet zoo gemak- 

 kelijk ging, doordien alle vrouwen er zich tegen verzetten. 



Onder een oorverdoovend geschreeuw had er dan ook een geregeld gevecht 

 plaats tusschen de mannen en vrouwen om het bezit der bruid, die regts en 

 links, voor- en achter-uit werd getrokken. Een verschrikkelijk rumoer ontstond; 

 door de vrouwen werden aan de mannen klappen uitgedeeld; anderen wierpen 

 hen met water, met vuil, ja zelfs met karbouwendrek. Het was eene aller- 

 zonderlingste voorstelling, wel in staat om het den vreemdeling te doen uit- 

 schateren, zooals ik trouwens dan ook moest doen, al kreeg ik, doordat ik om 

 het fijne van de zaak te kunnen zien er te digt bijstond, van den karbouwen- 

 drek mijn aandeel. 



De mannen, eindelijk meester van het veld, droegen de bruid buiten de 

 kampong, waar manden met gekookte rijst werden gebragt en een groot varken 

 geslagt (gestoken), dat nog spartelende boven een vlammend vuur werd ge- 

 houden. Een iegelijk liet zich een stukje van dat beest geven, hetgeen hij aan 

 een stokje boven het vuur hield en voor 3/4 gedeelte raauw zonder zout bij zijn 

 portie rijst verorberde. 



Na afloop van den maaltijd keerden wij naar Paraij kamaroe terug. 



De bruid werd achter een Soembanees te paard gezet; met de beide beenen 

 regts afhangende, zat zij op het kruis van het paard en hield zich vast aan 

 het touw, likoe roesoe bangi van den Soembanees, welke voor haar zat. 



Het terugrijden had op dezelfde wijze plaats, als toen wij er heen gingen; 

 iedereen toch jakkerde, schreeuwde en sprong naar harte lust, zonder zich om 

 de bruid te bekommeren of eenigen regel in acht te nemen. 



Alleen een 15 tal ruiters bleven achter haar en beantwoorden telkens een 

 lied, dat door een Soembanees werd gezongen, met de woorden „Waai soongo", 

 van welke woorden mij niemand de verklaring wist te geven. 



Eenige, bij dusdanige gelegenheden gezongen woorden, — ook bij gelegenheid, 



