— 57 — 



Behalve deze Radja's bragten al de kabisoe's, al de leden der familie en ook 

 kleinere personen geschenken aan. 



De memoeli's, dukaten en andere goud werken werden gewoonlijk aan den 

 overledene zelf gegeven, terwijl het lijk nog in de binnengaanderij ten toon zat, 

 of op den dag der begrafenis, dat wil zeggen , het werd door den gever tusschen 

 het lijnwaad van het lijk gestopt. 



Sommigen stopten stukjes goud en dukaten in zijn mond. 



Bij zulk eene zeldzame gelegenheid is het (vooral voor den armen man) in 

 den volsten zin van het woord feest. Niet alleen dagen, maar weken, ja zelfs 

 maanden achtereen werden dagelijks paarden en karbouwen geslagt, ongerekend 

 de varkens, geiten en kippen. 



Er was meer dan overvloed aan vleesch. 



Een groot gedeelte lag in en buiten de hoofd-negorij te rotten tot aas voor 

 honden en roofvogels, waardoor hier en daar eene verpestende lucht heerschte. 



Men schat het aantal geslagte paarden van het overlijden tot den dag der 

 begrafenis op p. m. 300 en even zooveel karbouwen. 



Nacht en dag zag en hoorde men bij afwisseling eten en weenen. 



Het paard-rijden , kamangdjara geheeten, geschiedde alleen bij dag. 



Nadat de overledene 8 maanden was bewaard op de hiervoren vermelde 

 wijze en nadat eindelijk van wijd en zijd alle kennissen waren aangekomen, 

 had de zoogenaamde begrafenis plaats, welke gewoonlijk volgender wijze geschiedt. 



Op den daarvoor bepaalden dag wordt het boven het graf opgeslagen huisje 

 langzamerhand aangevuld door zooveel vrouwen en meisjes, als het slechts 

 eenigzins kan bevatten, zoodat zij eindelijk als haringen gepakt op en naast 

 elkaar gedrongen zitten. 



Het huis van den overledene is vol mannen, van welke één voorzingt. Van tijd 

 tot tijd worden een paar zijner woorden door de overige mannen zingende herhaald. 



Dit gezang, dat minstens een uur duurt, moet verbeelden een gebed en 

 tevens het afscheid van hem, die wordt begraven. 



Eindelijk gaat men er toe over het huisje boven de hoofden der vrouwen 

 af te breken, wat voor dezen het sein is om met het weenen een begin te ma- 

 ken. Hiermede gaan zij voort, totdat alles is weggeruimd, als wanneer zij plaats 

 maken om de karbouwenhuid van de kuil weg te doen nemen, waardoor het 

 lijk of beter gezegd een hoop lijnwaad zigtbaar wordt. 



De vrienden, kennissen en kabisoe's hebben nu weder gelegenheid om hunne 

 dukaten en wat zij verder hebben ineêgebragt, den doode aan te bieden. 



Door de familie van den overledene wordt er vooral op gelet, wat door elk 

 een wordt gegeven. 



Het lijk , dat in zittende houding geplaatst is op eene gong in stede van op 

 een matje, zooals met mindere Soembanezen het geval is, krijgt nu ook een 

 gong op het hoofd, waarna het graf wordt gesloten met een steen, ter grootte 



