— 58 — 



van de kuil, met klei goed digt wordt gestopt en met een weinig aarde wordt 

 bedekt. 



Daarop wordt weder een vierkante, andere steen van dezelfde grootte en 

 tamelijke dikte gelegd. 



Aan eiken hoek van die steen wordt een steenen pilaar in den grond ge- 

 plaatst, p. m. 2 vt. hoog. 



Op die pilaren komt alsnu een platte, vierkante, zware steen van p. m. 2 

 ellen lang en 1 el breed. 



Met platte steenen, regt overeind in den grond geplaatst, wordt een en 

 ander om wand en het graf is klaar. 



Sjarif Abdoe'l Rachman, die bij de begrafenis van den Radja van Kambéra 

 tegenwoordig was, schat hetgeen het lijk in het graf heeft meê gekregen, op 

 eene waarde van minstens / 3000, — en zegt, dat oneindig meer waarde aan 

 geschenken in handen van de familie des overledene is gebleven. 



Onmiddelijk na het sluiten van het graf worden, behalve karbouwen, on- 

 derscheiden paarden geslagt, waaronder de twee schoonste en meest geliefde 

 rijpaarden van wijlen den overledene. 



Deze twee paarden worden zoo mooi en bont mogelijk opgetooid. 



Zij worden bereden door twee slaven, die hen een paar malen langs het 

 graf laten caprioleren. 



Zij stijgen af en een ander, daarmede belaste persoon geeft met zijn kabéla 

 madita aan elk dezer twee paarden een doodelijken slag aan de keel. 



Zij worden losgelaten, doen nog eenige sprongen of rennen een eind ver 

 weg en sterven in of buiten de kampong. Waar zij zijn neergevallen , blijven 

 zij liggen tot aas voor honden en roofvogels. 



Geen mensch waagt het die paarden verder aan te raken, want het zijn de 

 rijpaarden, welke de vorst in de andere wereld moet gebruiken. 



Die paarden heeten Djara Merapoe. 



Tot aan het oogenblik van het sluiten van het graf was volgens de mee- 

 ning van den Soembanees de overledene nog altijd in de negorij, al was ook 

 het lijk reeds sedert 8 maanden of langer onder den grond, waarom dan ook, 

 zooals is gezegd, iederen dag des avonds om 6 uur dien doode een paard te 

 eten werd gegeven. 



Op het oogenblik, dat het graf is gesloten, heeft de overledene de negorij 

 verlaten en is aangekomen in de heilige negorij te Massoe. 



Het bewaken van het graf door de 5 slaven en 5 slavinnen houdt nu ook 

 op. Zij worden niet vrij , zooals ik wel eens heb gelezen , doch keeren als slaven 

 naar het huis huns meesters terug en blijven slaven. 



Het door koop, schenking of om andere redenen vrij worden van slavernij 

 bestaat op Soemba niet. 



Zoo iets edelmoedigs is op Soemba nog vreemd. 



