— 61 — 



Eenige dezer paarden , welke ik ter loops heb gezien , kwamen mij voor 

 groote hoofden te hebben en min of meer lange staarten en manen. 



Ook waren zij niet zoo hoog, als men zou verwachten van paarden , welke 

 nimmer zijn bereden. 



In vrijen natuurstaat levende, zijn zij zeer schuw en zien er schoon uit. 



Volgens het op Soemba algemeen heerschend geloof zijn deze de paarden, 

 welke zijn geslagt, wanneer Radja's of grooten zijn gestorven (hunne rij- 

 paarden). 



Zij komen reeds den dag na het slagten aldaar te voorschijn en heeten 

 Djara Merapoe, zoodat men er niet aan durft denken ze te vangen. 



Een aantal jaren geleden maakte het volk uit Kaboeroe, niet zeer ver van 

 daar verwijderd, zich aan dit vangen schuldig, welke zondige handeling de ver- 

 ontwaardiging heeft opgewekt van het volk uit de berg-negorij Taboendoeng, 

 hetgeen dan ook Kaboeroe bloedig heeft gestraft. 



Pino Passa massani wordt ook genoemd Omang Merapoe (heilig bosch). 



Dat de Soembanees aan eene opstanding gelooft, blijkt uit het navol- 

 gende. 



Op ongeveer een paar uren afstand in zuid oostelijke rigting van La-au , 

 ligt het bosch Kaba-au, meer bekend onder den naam van Paraij Merapoe 

 (heilig land of heilige negorij). 



Hier is de plaats, waar de Soembanezen, nadat hun graf is gesloten, van 

 den doode opstaan en bij elkaar blijven voortleven onder de gedaante van voor 

 den levenden mensch onzigtbare geesten. 



Sjarif Abdoe'1 Rachman noemt die plaats de Sorga van den Soembanees, 

 waarvoor het door elk een op Soemba wordt gehouden. 



Elk Soembanees weet vooruit, dat hij na zijn dood in Paraij Merapoe te 

 Massoe te regt komt. Hij is dienaangaande gerust, wat echter niet wegneemt 

 zijne verschrikkelijke vrees voor den dood, zoodat, al heeft hij niets dan een 

 weinig djagong, hij toch liefst zoo lang mogelijk blijft leven. 



Ik herinner mij nog zeer goed, dat ik op mijne reis door Massoe in No- 

 vember 1868, op waarschijnlijk iets minder dan een uur afstand, het gezigt 

 had op een bosch, waarvan de bladeren mij voorkwamen eene witte of wit- 

 grijze kleur te hebben, en dat men op mijne vraag mij antwoordde ,/Paraij 

 Merapoe" zonder iets meer te zeggen, dan dat men daarheen niet durfde, noch 

 mogt gaan. 



De Soembanees zegt zelden of ooit iets, wat hem niet uitdrukkelijk wordt 

 afgevraagd, vooral niet aan den vreemdeling, en ook dan nog zoo onduidelijk 

 en zoo min mogelijk. 



Men moet hem — althans over zulke aangelegenheden — letterlijk de woor- 

 den uit den keel halen. 



Had ik toen geweten, dat ik mij zóó digt bij den Soembaneschen hemel 



