— 65 — 



rapoe, hun verblijfplaats te Massoe, terug en worden door hunne familie-be- 

 trekkingen , vrienden en kennissen voor een klein gedeelte van den weg vergezeld. 



Daartoe verlaten allen, mannen en vrouwen, hunne huizen. 



In de eene hand hebben zij de helft van een klapperdop, gevuld met asch, 

 waarop een pakje ligt, inhoudende het eten, dat wordt meegegeven, namelijk 

 fijn gestampte djagong, welke met suiker (stroop) tot een balletje is gekneed en 

 digt gemaakt met daun pinang. 



In de andere hand heeft elk een stuk brandend hout. 

 ■ Allen verlaten nu de hoofdkampong onder het zingen op een zeer slependen 

 toon van eenige woorden, waarvan de beteekenis is, dat de dooden nu weder 

 naar hunne heilige plaats worden teruggebragt. 



Dit gezang wordt begeleid door het slaan op één gong en één gendang. 



Het brandende — niet vlammende — hout wordt bij dien optogt op de maat 

 van het gezang immer rond gezwaaid, totdat allen buiten de negorij zijn ge- 

 komen, als wanneer met het uitspreken van het laatste woord van het gezang- 

 het brandende hout en de klapperdop met haar inhoud worden weggeworpen in 

 de rigting -van Massoe, waarheen de geesten zich begeven, terwijl de levenden 

 weder naar de negorij terugkeeren. 



Men rust alsnu een paar uren uit. 



In den loop- van den ochtend wordt weder gespeeld en rijst gegeten met 

 het overgeschoten vleesch, waaronder de den vorigen dag bewaarde kop en poot, 

 en het pamangoe-langoe-paraijng feest is geëindigd. 



Ik laat hier volgen eene kleine schets van de uitspanningen of nationale 

 spelen van den Soembanees. 



1°. Kamang djara. 1, 2 of meer ruiters, gewapend met lansen, laten hunne 

 paarden caprioleren (sommigen rennen) tot op een afstand van 70 a 80 passen, 

 al naar gelang het terrein zulks toelaat, waarbij zij de beweging maken, als 

 staken zij naar een vijand. 



Onder een vervaarlijk geschreeuw van Hai! Haü, laten zij aan het einde 

 van de baan of weg hunne paarden met snelheid op de achterhand, als het 

 ware op de plaats, regts of links zwenken, keeren capriolerende naar de plaats, 

 van waar zij zijn uitgegaan, terug en worden door andere lief hebbers en andere 

 paarden vervangen. 



Het voornaamste van dit spel bestaat uit de vervaarlijke sprongen der 

 paarden en uit het omzetten der paarden met snelheid, bijna op de plaats zelve. 



Ik heb eenige malen paarden gezien, die bij het omzetten zoodanig op het 

 achterstel werden gezet, dat gedurende de wending de voorbeenen den grond 

 niet raakten. 



Deze uitspanning is regt mannelijk en aangenaam voor den Europeaan, 

 vooral om de prachtige paarden, welke men alsdan te zien krijgt. 



De afrigting- en rij-kunst van den Soembanees strekt zich echter niet ver 



