- 67 — 



wildheid toe en mag wezenlijk schoon heeten om reden , hoe vlug en wild ook 

 uitgevoerd, de maat goed wordt in acht genomen en de passen, sprongen en 

 alle overige bewegingen der verschillende dansers volkomen juist en gelijk met 

 elkaar worden uitgevoerd. 



Ook hier mogen de belletjes aan de been en niet ontbreken. 



Deze dans is regt aangenaam en mannelijk en steekt gunstig af bij het op 

 Java zoo lijmerige tandakken door de mannen. 



In het belang der eenheid en het schoone van die dans is echter noodig, 

 dat zij, die optreden, die dans meermalen met elkaar hebben gedaan en el- 

 kander onderling begrijpen. 



Bij al deze spelen hoort men van tijd tot tijd het gillen door vrouwen 

 van li, li, li, li, li, zoo luid en lang mogelijk, wat zoowel eene aanmoediging 

 als eene goedkeuring moet beteekenen. 



7°. Paai. 20, 30 of zoo veel, als er zijn, vrouwen en maagden loopen achter 

 elkander met de handen op de schouders van haar, die zij vóór zich hebben; 

 zoo digt mogelijk opgesloten maken zij, langzaam voortloopende, een cirkel en 

 van tijd tot tijd sprongen, zeer goed op de maat van het gezang van één man, 

 welk gezang na eenige volzinnen telkens door de vrouwen wordt beantwoord 

 met //laïïgare" ! 



Ook deze dans mag interessant heeten voor hem, die de woorden verstaat 

 van den zanger, althans als deze zijn vak kent en gerekend mag worden tot 

 hen, welke zingende zeer goed improviseren, hoedanige men op Soemba dikwerf 

 aantreft. 



Een dergelijke dans werd des avonds door mij bijgewoond bij gelegenheid 

 van het huwelijk , waarover op bladz. 52 is gesproken. 



De zanger was toen de Soembanees Biliora uit Paraij Kamaroe, naar wiens 

 woorden door alle aanwezigen met de meeste aandacht werd geluisterd. 



Hij gaf eene vriendelijke les aan allen, die er hun voordeel meê wilden 

 doen; aan bruidegom zoowel als aan bruid; zoowel aan hare achtergelaten be- 

 trekkingen, als aan hare aanstaande familie; aan hare bekende en aanstaande 

 vriendinnen; aan getrouwde mannen en jongelingen, hoe zich te gedragen; ook 

 aan getrouwde vrouwen en aan maagden; aan ouders, hoe te handelen met 

 hunne kinderen; eindelijk aan de ouden van dagen, en ten slotte eene les aan 

 den Meramba Kabaniroe (kontroleur). 



Hij zong den wensch, dat deze nimmer boos op de Soembanezen mogt 

 worden; dat, terwijl zij te Kambéra geen radja hadden, de kontroleur, die zoo 

 vertrouwelijk in hun midden zat, over hen zoude willen waken; dat het volk 

 van Kambéra eenen vader in hem mogt blijven zien, en eindigde met dat volk 

 aan Ie manen om dien vader een goed hart toe te dragen. 



Er waren onder de aanwezigen velen, welken de tranen langs de wangen 

 liepen, en ik wil wel erkennen, dat een en ander ook bij mij aandoening te 



