- 72 - 



men hem gul moge onthalen, dat hij moge slagen in zijne voornemens en 

 dat hem geen leed worde aangedaan. 



Evenzoo offert hij onder een boom aan of in de nabijheid van het strand 

 bij het ter vischvangst gaan, vraagt een goeden vangst en dat de kroko- 

 dillen hem ongemoeid zullen laten. 



Bij ziekten, bij sterfgevallen, bij het eten geven aan de dooden, bij het 

 oorlog voeren, planten, oogsten, enz., enz., telkens wordt geofferd. 



Ook offert men aan een steen, in de kampong vóór het huis van den 

 Radja staande, welke, zooals het heet, de geheele kampong op zich heeft, de 

 onheilen moet afwenden en katoeda kawiendoe heet; zoo ook aan andere steenen. 



Op reis wordt elk een, waar hij in huis komt, hetzij hij een bekende 

 of een vreemdeling is, onmiddelijk onthaald op sirih en pinang of pinang alleen. 



Merkt de gastheer, dat de aangekomenen bij hem blijven vernachten, dan 

 ziet men na eenige uren de vrouwen bezig padi te stampen. 



Bij gebrek aan padi zijn de buren en vrienden behulpzaam. 



Minstens éénmaal per dag wordt den vreemdeling rijst voorgezet, wat, 

 wel is waar, het eenige is, dat hem wordt aangeboden, doch waarmede men, 

 zoo slechts eenigzins mogelijk, voortgaat, al mogten de bezoekers hun verblijf 

 dagen, ja weken rekken. 



Men zal het niet wagen te doen blijken, dat men van de gasten ont- 

 slagen wenscht te zijn. 



Slechts in bijzondere gevallen gaat men er toe over voor den bezoeker een 

 geit, varken, paard of karboaw te slagten. 



Zoo ja, dan wordt door de huisgenooten daarover eerst lang en breed ge- 

 praat en het vleesch aangeboden bij wijze van geschenk. 



Men zet alsdan een bakje met een weinig pinang voor u. De gastheer met 

 zijn tolk, die het woord voert, zetten zich bij u neer en met een omhaal van 

 woorden wordt kennis gegeven van het geschenk. 



Bij het aanbieden van geld of goed wordt het op het zoo evengenoemde 

 bakje gelegd. Geldt het een kip, dan wordt die op den schoot des sprekers 

 gehouden. Een varken, geit of ander dier ligt of staat vóór de deur. 



Men kan er nu mee handelen naar welgevallen, hetzij slagten, eten en 

 de rest bewaren tot den volgenden dag of meenemen of wel het dier le- 

 vendig meevoeren. 



De kookkunst der Soembanezen strekt zich slechts uit tot het kooken 

 van rijst door de vrouwen. Wil men zich te goed doen, dan neemt een man 

 de functie van kok waar. Hij zet een aarden pot met water en vleesch op het 

 vuur , doet er een handvol zout in , brengt een en ander aan de kook en ver- 

 deelt het onder het gezelschap, waarbij zijn parang als voorsnij-mes , zijne 

 vingers als vork en een legmatje op den grond als tafel, bord, zit- en lig- 

 plaats dienen. 



